Malaking Pagbabago Noon At Ngayon

Sa araw na ito medyo maganda ang daloy ng dugo sa utak ko kaya hayaan ninyong kwento ko ang ilang pagbabago sa Bancuro sa aspeto ng pamumuhay, kalalagayang pisikal at marami pang iba. Bakit ko nasabi sapagkat noong huling dalaw ko sa aking mga magulang doon ko lang napansin na malaki na ang pagbabago sa munting tahanan ng aking mga magulang.

Yun nga lang hindi ko maipapakita dito yung lumang larawan sapagkat nangyari ito ng mga panahong wala ako sa lugar na yaon. Dati sa harapan ng bahay ng tatay at inay ay may punong manga (Indian Mango) na tanim pa noong bata pa ako. Inalis na raw sa dahilang nagkaroon ng sakit ang puno. Ito ang nakakapag palakas sa akin ng pag-iisip sapagkat sa kwento ng tatay siya lang mismo ang pumutol noon. Noong una hindi ako makapaniwala kasi malaking puno yun na sa aking palagay kailangan ng katulong upang mapabagsak o maputol yun ng maayos. Subalit mali ako ginawa yun ng mag-isa ng tatay gamit ang pait, itak, lagare at iba pa. Hindi rin naman ako nagtataka sapagkat hindi lang naman yun ang unang nagawa niya marami na siyang nagawa doon na walang sinumang tumulong.

Meron na ring tindahan sa harap ng bahay na pinatatakbo ng aking kapatid. Sa likod bahay malinis at makikita ang maraming puno ng iba't ibang prutas. Ngunit isa lang ang malaking pagbabago na nakita ko ang bahay mismo.. sa kulay at sa mga nadagdag na parte nito. Lumaki ang terasa yun nga lang medyo mababa ang naging bubungan kasi raw hinabol yung dating bubong ng kabahayan. Napalitan din ng makabagong yero ang kabahayan. May makabagong kulay ayon sa kanilang nais. Nagkaroon din ng pintura ang dingding na semento sa buong kabahayan. Naging maganda ang kumbinasyon ng kulay na summer yellow, green and red color.

Alam kong malaking pagbabago subalit kung ikukumpara ang bahay ng mga magulang ko sa ibang bahay ng mga pinsan ko walang sinabi ang sa mga magulang ko. Sapagkat naglalakihan at naggagandahan ang sa kanilang bahay. Mga modernong estraktura, disenyo at kulay. Ilan na lamang ang makikita mong nasa lumang bahay sapagkat lahat ng mga taga roon ay nakaranas na magkaroon ng pera upang ipabago ang kanilang mga bahay. Meron doon na tinatawag na Malakayang na bahay sapagkat malaki at kulay puti di ko alam kung kanino nagmula ang pagpapangalan noon. Meron doon na bahay ng marino siguro tinawag itong ganon sapagkat halos lahat ng kanyang mga anak ay ang ikinabubuhay ay seaman. May bagong tayo doon na kung tawagin ay Katas ng Prutas siguro alam nyo na kung bakit ganon.

Sa mga ninong at sa mga tiya sa unahan ng bahay ng mga magulang ko ay malaki na rin ang naipagbago kumpara sa dati nilang mga bahay, ngayon ay lumaki, gumanda at naging moderno. Hindi ko naman sinasabing ang pagbabagong ito ay ginagawa nila sa dahilan sa INGITAN. Maaari pero sa tingin ko kasama na roon yung kanilang mga pangarap na magkaroon ng ganong mga bahay.

Hayy buhay nga naman di mo inaasahan na marami na palang ipinagbago...

OFW 3: NILUMANG BAYANI

Pagpupugay po sa lahat ng dumadaan at nakikisilip sa aking mga sinusulat.. Ang kwento ko po ngayon ay tungkol doon sa ipinabasa sa akin ng kaibigan ko, nagustuhan ko kaya heto.. pasensya kung nabasa na ninyo ito.. nagpapasalamat din ako sa orihinal na sumulat nito si (Written by Bino Rhioma]

Minsan, tinanong ako ng aking anak, "Daddy, ano ibig sabihin ng OFW? ". Sa murang isipan niya, maiintindihan kaya niya kung sasabihin ko'ng OVERSEAS FILIPINO WORKERS? Ngunit ako'y nagulat sa kanyang sumunod na tanong. "Alipin? Alipin ka dati Daddy?" Gusto ko'ng magalit dahil sa di tamang pagkakaintindi ng salitang 'OFW' sa kanyang pag-iisip. Ngunit napag-alaman ko'ng sa kin din nanggaling ang mga katagang yun. "Isa akong Alipin sa Milan! Ako na may pinag-aralan! Kubeta lang pala ang katapat ng Diploma ko!" Isang maling pananaw. Maling Interpretasyon. Maling paniniwala.

Bagong bayani. Yan ang sabi nila. Pero bakit tila nalilimutan ng ating gobyerno? Naikakabit lang ba ang mga salitang yan sa mga OFW sa tuwing dumarating ang mga remittances nila? At biglang mawawala kapag hindi sila nakapagpapadala ng pera sa ating bansa? Nasaan ang embahada sa tuwing mayroong Pinoy na nahaharap sa parusang kamatayan tulad ng yumaon’g si Flor Contemplacion? Hanggang kailan mananatili ang ating mga kababayang nakapiit sa ibang bansa dahil sa kagagawan ng mga illegal recruiters? Kailan sila makakatanggap ng mga tamang benepisyo? At kailan sila makakauwing muli para mabuhay ng matiwasay at may kasiguruhang magagawa silang panindigan ng ating inang bayan? Mga katanungan na hanggang ngayo'y hindi masagot. Isang karamdamang unti-unting pumapatay sa kanila na hanggang ngayo'y wala pa ring natutuklasang gamot. Ang titulong Bagong Bayani ay tila nangangahulugang LIMOT NA BAYANI.

Sa kabila ng lahat ng ito, marami pa rin ang nagtitiis na mangibang bayan at iwan ang kanilang mga minamahal para makipagsapalaran saan man panig ng mundo, hanap-hanap ang isang bansang makapagpapatupad ng kanilang mga pangarap. Titiisin ang pagiging malayo sa kanyang mga supling para mag-alaga ng anak ng iba. Isasakripisyo ang buhay kakabuhat ng mga mabibigat na makinarya, pag-akyat sa matataas na gusali para pinturahan, at pagsuong sa madilim na kuweba para magmina ng ginto, makatapos lamang sa kolehiyo ang kanyang mga anak, guminhawa ang buhay ng kanyang magulang o makapagpundar ng magandang tahanan sa kanyang mga kapatid. May mga ilan na nagtatagumpay. Ngunit marami rin ang nabibigo at umuuwi na nasa loob na ng kahon.

Sa mga sakripisyong nabanggit, batid ko'ng sapat na ang mga ito para muling ibalik ang tunay na kahulugan ng salitang BAGONG BAYANI. Panahon na para mabigyan ang bawat OFW ng kahit konting atensiyon mula sa pamahalaan. Panahon na para silay bigyang-pansin. Ang mga OFW ay hindi dapat maihalintulad sa isang alipin. Bagkus, sa kabila ng kanilang pagiging limot na bayani, karapat-dapat na sila’y ating dakilain. Ang isang malaking katanungan, darating pa kaya ang panahong ito? Posibleng sagot, OO MALAPIT NA!

Buhay OFW 2: Karanasan ng isang Asawa

Huwag kayong magagalit sa akin kung minsan ang kwento ko rito ay yung tinatawag na second hand na - sapagkat noong mabasa ko ito sa FB biglang naging parang aral sa atin ito kaya naman hayaan nyo na ilimbag ko ulit. Salamat po doon sa original ng kwentong ito sapagkat napaka ganda.. Heto po ang kwento:

“Hon, padalhan mo naman ako, kasi may gusto akong bilhing shoes dito.”

“Sa uwi mo, ‘wag mong kalimutan yung pasalubong nina nanay at tatay ha?”

“Akala ko ba, may padala kang package? Ang tagal naman!”

“Punta tayo sa Cebu sa next vacation mo…”

Ilan lang ito sa mga walang katapusang requests ko sa asawa ko nung nasa abroad siya. At kapag walang favorable response, nagtatampo ako. Nasasabi ko pa na tinitipid o pinagdadamutan niya ako. Dun na pumapasok ang pag-aaway namin, dahil hindi ko daw siya maintindihan. Nabubuwisit ako, kasi alam ko na malaki ang sahod niya, pero bakit ang higpit niya pagdating sa pera? Di ko man masunod luho ko gaya ng sapatos, mga bags, damit at iba pang gadgets? Hayyy nakuuu…

Until dumating yung time na nagdecide kami na sumunod ako sa kanya sa banyagang bansa. At last, makakasama ko na rin siya at maipabibili ko na rin mga gusto ko, bwahahaha! Sa eroplano pa lang, naiisip ko na ang mga bagay na gagawin ko –shopping, bakasyon, dine-out, gala to the max! Paglapag ng eroplano sa Kuwait International Airport, wow! Ang INIT! Humid pa! Sumasakit na ang ulo ko sa biyahe pauwi sa tutuluyan naming flat (kung tawagin ang apartment).

Latang-lata ang pakiramdam ko sa init ng klima, summer daw pala kasi! Naisip ko, huwag na muna ang shopping at gala, pahinga muna… Dumating yung time na lalabas na kami at mamamasyal, excited pa mandin ako. Pagdating namin sa Mall at nakita ko ang mga bagay na gusto kong bilhin…bigla akong nakaramdam ng panghihinayang… Makita ko pa lang ang tag price, gumagana na kaagad utak ko sa Riyal to Philippine Peso conversion! Napansin ako ng asawa ko at tinanong nya kung alin daw ba gusto ko, sabi ko na lang, huwag na, next time na lang…

Dumaan ang mga araw at nagiging malinaw na sa akin ang araw-araw na pamumuhay ng mga OFW. Kay lungkot pala maging malayo sa pamilya, ang hirap mahomesick! Nakakaiyak makita ang mga pictures ng family sa FB tuwing me okasyon. Yung malungkot ka at gusto mo silang makasama kaya lang hindi naman puwede magbus pauwi ng Pinas.

Mas naiiyak ako pag naiisip ko na, kawawa naman pala ang kabiyak ko noong wala pa ako sa piling niya. Sa init at pagod maghapon sa trabaho, wala siyang choice kundi magluto pa rin pagkauwi para me makain, at gawin ang mga bagay mag-isa tulad ng paglalaba.

Bigla akong nahiya sa sarili ko…naalala ko bigla yung mga araw na nagtatampo ako sa kanya kasi hindi niya ako mapadalhan ng pera para mabili yung gusto ko. Yung mga araw na natitiis ko siya dahil sa aking walang kabuluhang pagtatampo, natitiis ko na hindi tumawag o magtext man lang…

Yung mga araw na wala akong ginawa kundi planuhin kung ano ang mga bagay na ipabibili ko sa kanya pagdating ko dito. Dahil pala bawat text na mabasa niya, ay laksang tuwa na ang dulot sa kanya. Bawat tawag at dinig pa lang sa boses ay ibayong lakas ang bigay sa kanya…dahil sa bawat baryang kinikita niya, wala siyang naiisip kundi ikaw na pamilya niya…

Ang hirap palang maging OFW…pag nakikita ko sa mga pictures yung ngiti nila, mga magagandang lugar na pinapasyalan nila, mga pagkaing nakahain sa harapan nila, sa likod ng mga ito, nakakubli ang ‘di masukat na lungkot at pangungulila.

Marahil ayaw nila na tayong mga kaanak nila ay mag-alala kaya tunay na sitwasyon at nararamdam ay itinatago nila. Nakakaya nilang malayo at magtiis, mabigyan lang ng magandang bukas ang kanilang pamilya.

SA IBA KUNG BLOG: FOLLOW THIS

Kwentong Komiks: Ang Baog Daw

Huwag kayong magagalit sa akin kung minsan ang kwento ko rito ay yung tinatawag na second hand na - sapagkat noong mabasa ko ito biglang naging parang aral sa atin ito kaya naman hayaan nyo na ilimbag ko ulit. Salamat po doon sa original ng kwentong ito sapagkat napaka ganda.. Heto po ang kwento:

“I'm sorry andrew, hindi pa ako handang magpakasal sayo, siguro after 3 years hintayin mo na lang ang pagbabalik ko, gusto ko pa ng karagdagang progress sa aking career marami pa akong gustong gawin, tatanggapin ko ang offer sa London, 3 taon lang namn yun, sana mahintay mo ako..

Yan ang mga salitang binitiwan ni Lorraine, na hanggang ngayon ay nakatatak sa isip ko... 6 years kaming steady at sucessful kami sa aming mga career dito sa Pilipinas. Isa akong inhinyero, ang  aking nobya ay nakapagtapos ng mesidina..kahit masyado siyang workaholic at wala siyang oras sa akin ay inunawa ko ito, mahal nya ang kanyang trabho at matalino siyang babae alam niya ang kanyang mga priorities at hindi makitid ang utak ko para hindi maintindhan yon, pero dumating sa puntong sobra na sya,ang katwiran ko, pwede nya namang ipagpatuloy ang trabaho nya at ang pag-unlad nyang ninanais pag magasawa na kmi, maraming pwedeng mangyari sa 3 taon at ayaw kong umasa , ayaw kong maghintay sa wala...ako na mismo ang nakipagkalas.. Kung magkikita kami ng tatlong taon at malaya pa sya at ganon ako baka sakaling kami nga..alam nya kung gaano ko sya kamahal pero this time hindi ko kaya ang mga kundisyon nya..maluwag nyang tinanggap ang pakikipagkalas ko, tila nga nabunutan pa sya ng tinik sa dibdib at nakahinga ng maluwag...hindi ko alam kung hadlang ako sa pangarap nya o hindi basta ang alam ko ngayon malaya na uli ako pero nasasaktan..

Natagpuan ko ang aking sarili sa isang nightclub, gusto kong magpakalasing, gusto kong paggising ko ay malimutan ko na ang lahat ng sakit,gusto kong malimutan si Lorraine kahit sandali lang..kahit ngayon lang muna..

“Beer po sir? May babae po kami bago po at bata..wika ng baklang floor manager na tila nagaalok ng isang paninda
“Cge bigyan mo ko ng apat,magkano ang labas ng babae nyo..”
 “3000 sir sa inyo po lahat... Wika nito
 Alam nya ang patakaran sa club pwede niyang ilabas ang babae magdamag sa halagang iyon
“Cge, pero gusto ko muna siyang makita at makausap papuntahin mo sya dito”
Kaagad tumalima ang bakla at pagblik nito may kasama na ito...

Napatda sya sa nakita, magandang babae ang nasa kanyang harapan, bata pa tantiya na 18 anyos lang ito..matangkad ito at balingkinitan morena ang kutis nito at matangos ang ilong, kahawig ito ni Mikee Cojuangco pero parang tingin nya ay mas maganda pa ito sa actress, mukhang hindi ito nagtatrabaho sa club, kiming kimi itong umupo sa harap nya..

“Anong gusto mong inumin”beer?
 Juice na lang po..sir wika nito
“Wag mo na akong tawaging sir, nkakatanda nmn! Hehehe ako nga pala si Andrew..ikaw anong pangalan mo.
 Sa wakas ay napangiti ito, napakaganda talaga nito may matang nangungusap at may dimple sa pisngi,
“Lena po, sssir este Andrew pala..
“Alam mo hindi ka bgay dito Lena, maganda ka first time mo bang magtrabaho sa ganito?

“Oo andrew, wala naman akong pagpipilian..gipit na gipit kasi kami..wala na akong magulang hindi ako nakapagtapos kahit high school, may kapatid ako pero malayo sa akin maatgal na kaming hindi nagkikita at maysakit sya...

 Labis akong nahabag sa magandang babaeng kaharap ko..sayang talaga..habang tumatagal ang paguusap namin ay nagkapalagayang loob kami..tumatwa na sya sa mga joke ko at ganon din ako masaya syang kausap nalaman ko ng ilang araw pa lang sya sa club na iyon, at hindi pa sya pumapayag magpalabas,..subalit ng araw na yn napapayag kong sumama sya sa kin, alam ko natatakot sya kitang kita ko yon sa kanyang mga mata pero sumama pa din sya sa kin siguro dala ng pangangailangan at siguro naisip na wala syang choice trabaho nya yon...

“Bakit dito mo ako dinala akala ko... Akala ko... Nagtataka nyang wika..ng nasa loob kami ng isang mamahaling resto..

“Hindi naman porket ilalabas ay magmomotel na? Hehehe... Wala namang ganong patakaran ang club nyo di ba?  Napangiti lang si Lena, at humahangang tinitigan ako, bakas na bakas sa mukha nya ang pasasalamat sa akin..

 Sige umorder kana ng gusto mo masarap ang mga yan.. Wika ko habang binigay ko ang menu
 Nakita kong napakunot ang kanyang noo at pilit na iniintindi kung anong mga klaseng pagkain ang nasusulat dito...para hindi sya mapahiya sinabi ko sa kanya ang specialty ng lugar na yun at nag-offer ako na yun na lang ang orderin namin, masaya akong kasama sya.. At natutuwa akong pagmasdan ang pagkainosente nya sa lahat ng bagay..

Masaya kaming kumain ni Lena , pakiramdam ko ay may GF ako uli.. Inaasikaso nya ako pinupunasan nya ang bibig ko damang dama ko ang pagka-caring nya na natural na natural, pansamantala kong nalimutan si Lorraine ng gabing yon... Inihatid ko sya sa kanyang inuupahan bed spacer lang pala sya don kaya bawal akong papasukin ganunpaman masaya syang nagpaalam sa kin nangako ako na babalik ako sa club na pinagtatrabhuhan nya...

 Isa, dalawa, tatlo, at nasundan pa ng maraming beses ang pagdalaw ko kay Lena, minsan sinusundo ko sya sa kanyang boarding house at namamasyal kmi, hindi na din sya nagkakaroon ng customer na iba sapagkat andon ako palagi, naging matalik kaming magkaibigan at nagkapalagayan kami ng loob..may mahiwagang damdamin akong nararamdaman pero ayaw ko pang bigyan ng kahulugan ito, bakas din sa kanyang mukha ang tiwala at kislap ng mata pag magkasama kami alam ko masaya din sya pagkasama ako, at ako naman hindi pwedeng hindi ko sya makikita isang beses isang araw...

“Ano kayat umalis kana diyan sa pinagtatrabahuhan mo, ihahanap kita ng disenteng trabaho.. Wika ko ng minsang dalawin ko cya sa club. Tinitigan nya ako, pa rang may gusto syang sabihin na hindi nya masabi nangilid ang luha nya pero kaagad nyang pinalis ito..

“Saka na lang Andrew, bigyan mo muna ako ng panahon nahihiya na ako sayo.. Hayaan mo at pagiisipan ko, salamat ha wika nito at pinisil ang aking kamay.  Nagtaka ako sa kanyang inasal, sumidhi ang nararamdamn ko na ma-ialis sya sa club na yun, hindi ko kayang makita maitable sya ng iba, .. Hindi ko alam kung bakit pero iniisip ko pa lang bumibigat na ang aking pakiramdam marahil tuluyan ng nahulog ang loob ko sa kanya..

Nalaman ko na ipinagbili pala si Lena ng umampon sa kanya sa club na iyon kaya napilitan syang magtrabaho at hindi makaalis, kinausap ko ang mayari at binayadan ko ang perang pinambili sa kanya..ayaw pa nitong pumayag kaya dinoble ko ang pera at tinakot kong ipapatigil ko ang pagooperate ng club nila sinabi kong madami akong kuneksyon sa pulisya at kayang kaya ko silang gawan ng problema, natakot naman ang may ari at kaagad na pumayag, masaya akong umuwi ng hapong iyon, kinausap ko ang kaibigan kong dentista at ipinasok kong sekretarya si Lena sa klinika nito.. kumuha na rin ako ng disenteng tirahan para sa kanya, at bumili ng pangangailangan, hindi ko maintindihan pero ganito sya kahalaga sa akin...

“Hindi kana babalik sa club na yun Lena, titira kana din sa bago mong bahay at magtatrabaho ka ng maayos.. At disente.. Wika ko ng sya ay aking sunduin wala siyang kaalam alam sa mga ginawa ko.. “Iwan mo na lahat ng gamit mo at bibili tayo ng mga bago mong damit at sapatos at mga gmit mo sa bago mong bahay”. Ha? Nabigla nyang naisatinig punong puno ng pagtataka ang kanyang mukha...
“Mahal kita Lena... At gusto kong maging maayos ang buhay mo gagawin ko ang lahat maging ayos ka lang... Nakausap ko na ang amo mo, at binayadan ko na lahat ng perang ibinayad nya sa umampon sayo, aalis kan don Lena... Malaya kana..

Titig na titig syang tumingin sa sakin habang nagmamaneho ako kitang kita kong titig na titig sya habang tumutulo ang luha... Hindi sya nagsasalita pero walang kakurap kurap nya akong tinitigan pagkatapos ay bigla nya akong niyakap at humagulhol..

Nagulat ako muntik na kaming mabangga kaya itinabi ko ang sasakyan... Napatawa syang nagso-sorry sakin sobrang saya daw nya at dumating ako sa buhay nya... Napakswerte daw nya at mahal sya ng Panginoo at ibinigay ako sa kanya, mahal din daw nya ako matagal na kaso ay natatakot syang masamain ko ito, at hindi ko na sya puntahan... Nagyakapan kami at naghalikan..

Matuling lumipas ang tatlong taon, nagpakasal na kmi ni Lena konting handaan lang at ilang piling bisita lang ang inimbitahan ko ayaw nya ng magarbong kasal sobrang simple at ang bait ng asawa ko,.. masayang masaya kami sa mga buhay namin ang tanging kulang samin ay anak.. maalaga at napakamaasikso ng aking may bahay, hindi ko na din sya pinagtrabho sapagkat sobra sobra pa ng kinikita ko sa aming dalawa..

“Congrats Andrew!”Wika ng isang pamilyar na tinig sa aking likuran. “Lorraine? Kelan ka pa dumating? Salamat... Nakangiti kong wika.. Lalong gumanda ang dati kong nobya.. Pingmasdan ko sya bakas sa katatayuan nya ngayon ang isang matagumpay na manggagamot... Subalit wala na sa akin yun masaya ako sa piling ng aking asawa at kahit kelan ay di ko sya ipagpapalit...

“Nung isang linggo lang, nagasawa kana pala.. Di ka man lang nagpasabi..kunway nagtatampong wika nito.  Ngumiti lang ako.. Bakas na bakas sa mukha nito pait at sakit alam ko may nararamdaman pa din sya sakin kasi nalaman ko na wala pa din syang nagiging asawa, subalit para sakin matagal ng tapos ang aming kabanata...

Masaya akong umuwi sa bahay nilambing ang aking asawa at kinewento ang naganap , hindi kababakasan ng kahit konting pagseselos si Lena, may tiwala sya sa kin ... At gnon din ako, hindi ako marunong maglihim sa kanya..

 Lumipas ang mga buwan, nais ko ng magkaanak ipinasya kong magpatingin sa doktor at nabigla ako na ang doktor palang titingin sa akin ay walang iba kundi si Lorraine..

I'm sorry Andrew pero impotent ka... Yan ang mga salitang namutawi sa bibig ng dati kong katipan matapos ang aking ikalawang pagsusuri, napatiim bagang ako, para makasigurado nag punta ako sa isa ko pang kilalang doctor ang kaibigan namin ni Lorraine na si Joel subalit tulad ng naunang pagsusuri wala akong kakayahang magkaanak.. Isa akong baog, ganunpaman hindi ako kinabakasan ng sobrang pagkadepressed alam ko maiintindihan ako ng aking asawa mahal nya ako at matatanggap nya ako ..pwede naman kaming umampon ng bata kaya walang puwang ang kalungkutan...tulad ng normal na araw umuwi ako sa bahay namin, ipagtatapat ko sa kanya ang lahat,ang sakit ko alam ko naman na di ako iiwan ng aking asawa..

Gabi na ng akoy makauwi, sumalubong sakin ang mabangong niluluto ni Lena, nakita ko din ang aking asawa na seksing seksi at bagong ligo tila may espesyal na okasyon ngayong araw.. makahulugan din ang kislap ng kanyang mga mata...napangiti ako niyakap sya, siguradong nasa mood ang aking asawa ngayon..magandang pagkakataon para sabihin ko ang aking natuklasan..sabay kaming nag-dinner.. At ngkwentuhan.. “Andrew mahal ko may sorpresa sana ako.. Nakangiti nyang wika...at iniabot sa akin ang pregnancy test.

Para akong natuka ng ahas! Hindi ako makahinga! Panong mabubuntis ang aking asawa gayong isa akong baog! Putang ina niloloko ako. Ng aking mahal na asawa iniiputan nya ako sa ulo!! Hindi akin ang dinadala nya at yon ang matibay na katunayan ng kanyang pagtataksil...

Hindi ako nakapagsalita gusto ko syang saktan pero hindi ako marunong manakit ng babae, nabigla si Lena ng bigla kong itinaob ang lamesang aming kinakainan...

Tila isa itong inosente sa ginawa nyang kabalbalan, matapos ang lahat ng ginawa ko ito ang igaganti nya.. putang ina! Hindi nakapagsalita si Lena ng sabihin kong hindi ako ang ama ng batang yan!!! Taksil ka!! Pano mo nagawa sakin ito!!! Wika ko at iniwan ko syang tulala at di makapaniwala nanginginig sya sa takot.

Pero Andrew.. bakit wika nya habang pilit akong niyayakap, tinulak ko sya sumadsad sya sa sahig pero wala akong pakialam!! Dapat lang sa kanya yon poot na poot kong nilisan ang bahay na yon.. Nagpakasasa ako sa alak, umaga na ng bumalik ako sa bahay namin, nakita kong tulog sa sala ang aking asawa..halatang hinintay ang aking pagdating..

“Gumising ka nagugutom ako! Kakain ako!! Singhal ko sa kanya wala na ang lambing sobrang lamig ng pakikitungo ko gusto kong maramdaman nya ang sakit ng maiputan!! Dali dali namang tumalima si Lena pingsilbihan nya ako, hinubad ko ang damit ko at itinapon ko sa kanya.. Sabay nahiga sa sofa
“Akala ko kakain ka nagluto na ako kumain kan habang mainit pa mahal.. Wika ni Lena naglalambing ito. “Kakain ako kung kelan ko gusto wala kang pakialam!!!bwisit ka umalis ka sa harap ko. Tumutulo ang luhang iniwan ako ni Lena... Paggising ko handa na ang mga damit ko tulad ng dati kahit galit ako sa kanya ay di sya nagsasawang asikasuhin ako hindi nya ako kinokompronta, guilty marahil at inuusig na kunsensya!!

Habng naglalakad ako ay narinig ko ang tsismis ng mga kapitbhay may lalaki daw na pumunta samin nung wala ako nagyakapan daw sila ni Lena..at umiiyak pa, putang ina ito siguro ang kabit nya... Inaahas nya ako sa sarili kong pamamahay, sa halip na umuwi ay dumiretso ako sa beerhaus nagpasasa sa alak baka sakaling malimutan ko lahat..umuwi ako sa bahay ng hatinggabi na nadatnan ko na namang tulog ang aking asawa sa kahihinty sakin malaki na ang kanyang tyan subalit sa tuwing makikita ko to lalo lamang akong namumuhi sa kanya, gusto ko syang iwan pero wala pa akong lakas ng loob mahal ko pa din sya at galit na glit ako sa sarili ko ...

Gumising ka! Tang ina mo..ikuha mo ko ng beer sa ref!!!singhal ko dali dali namang tumalima ang aking aswa..

Sumayaw ka!! Maghubad ka at sayawan mo ako!!! Wika ko, may paga alinlangan ang aking asawa subalit gusto ko syang bastusin !!! Para maramdaman nya ang sakit ng pagtaksilan, sa nakita nyang poot sa mata ko at sa takot na saktan ko sumayaw ang aking asawa kahit malaki na ang tyan nito ay sumayaw ito habang tumutulo ang luha, kagat labi nito sa hiya at takot sa kin .

Ako namay uminom ng beer humahagulhol habang pingmamasdan sya..ilang ulit ko pang ginawa yon lahat ng pangiinsulto at panunumbat natikman nya sakin.. Subalit hindi nagbabago lahat ng pagsisilibing ginawa nya..hindi sya nagsasawang mahalin ako sa kabila ng mga pangiinsulto ko
Itinulak ako ng aking paa sa condo ni Lorraine.. Inilabas ko ang aking problema.. Iyak ako ng iyak sa dati kong katipan.. Pilit nyang sinasbi sakin na iwan ko si Lena at magsama kami uli tatanggapin daw nya ako dahil hanggang ngayon ako pa din daw ang mahal nya... Hindi ko alam kung bakit kumabog ang dibdib ko sa mga salita nya antagpuan ko na lang ulit ang sarili ko sa isang ospital..

Para sa ikatlong opinyon.. At nabigla ako sa resulta!!! Hindi ako baog!! Pumunta ako uli sa isa pang ospital at ganon din ang lumabas hindi ako impotent, kinompronta ko si Lorraine at napilitan syang aminin na gusto daw nyang gumanti sakin di daw nya matanggap na ipagpapalit ko sya kay Lena labis ang poot ko muntik ko ng malimutang babae sya hinamon ko na magkita kami sa korte!!!

Muntik ng masira ang pagsasama namin dahil sa mga walang kwenta at makasarili na tao, ganundin ang ginawa ko kay Joel dalawang magasawang suntok ang binigay ko sa kanya, napakahayop nyo mula ngayon hindi ko na kayo kilala magkita kita tayo sa korte sisiguraduhin kong matatanggalan kayo ng lisensya!!! Banta ko...

Dali dali akong umuwi ng bahay, gusto kong humingi ng tawad kay Lena napakalaki ng kasalanan ko sa kanya babawi ako s mahal ko... Hindi ko dapat pinagdudahan ang pagmamahal nya sakin.. Halos palipadin ko ang sasakyan makarating lang!!

LeNa!!! Lena!!!! Wika ko hinanap ko sya sa buong kabahayan subalit wala sya!! Lena!!! Dyos ko iniwan na nya ako marahil nagsawa na sa mga pangiinsulto at panunumbat araw araw!!!  Lena!!!! Mahaba kong sigaw.. Iniwan na ako ng asawa ko, ang sakit sakit ng nararamdaman ko noon sising sisi ako nawala na sa buhay ko si Lena... nanghihina akong napaupo sa sofa nakasiklop sa mukha ko ang dalawa kong palad, patuloy akong lumuluha...

“Andrew?...

Buong kagalakan kong tiningnan ang aking asawa, may dala dala itong basket na tila kakapamalengke lang bakas sa mukha nito ang takot sa akin narinig siguro nito mula sa labas ang aking sigaw.. awang awa ako sa aking asawa takot na takot ito at nangangatal pa ang labi. “San ka galing? Mahina kong wika non palang ay gusto ko na syang yakapin. Namalengke kasi ako, wag kang magagalit sakin .. Wala na kasi tayong stock utal utal nitong sabi...

“Galit kaba sakin mahal ko, buong pagmamahal ko syang tiningnan nabigla sya sa tanong ko pagkakuway biglang napahikbi.. Umiling sya.. Hindi nako nakatiis niyakap ko ang aking asawa “sorry mahal ko patawarin mo ako... Huhuhu patawarin mo ako yakap yakap ito...

Sinabi ko sa kanya lahat ng ginawa nina Lorraine at Joel at nangako ako pananagutin ko ang dalawa... Tinanong ko sya kung bakit hindi nya ako iniwan ang sabi nya kulang pa ang buhay ko para mabayadan ka sa lahat ng ginawa mo sakin at isa pa alam ko babalik din ang dating Andrew oras na mailuwal ko ang ating anak.

Mahal na mahal daw nya ako at kahit kelan ay hindi nya kayang magalit sa akin... Handa syang magtiis at alam nya sa sarili nyang wala syang kasalanan tinanong ko din sya tungkol don sa lalaking nakikita ng mga kapitbhay namin.. Nalamn ko na ito pala ay ang kanyang kapatid balak nya itong ipakilala sa akin masaya sya at muli na itong nakita ...dangan na lang at nagkaron kami ng problema kaya ipinagpaliban nya muna... Labis labis ang paghingi ko ng tawad sa aking kasalanan sa kanya
“Sorry mahal ko? Mapapatawad mo ba ko? Wika ko.

“Di naman ako galit sayo .. Babalik kana sa dati ha... Tila bata itong humihikbi hinalikan ko din ang kanyang tiyan at sinabi kong sorry din baby... Awang awa ako sa sinapit ng aking magina at hindi ko mapapatawad ang aking sarili kung may nangyari sa kanila... Hindi ko na idinemanda si Lorraine at Joel sa kagustuhan na din ng aking asawa intindihin ko na lang din daw si Lorraine na labis akong minahal at si Joel na nooy may gusto lang kay Lorraine...labis nya akong napahanga, napakaswerte ko at paulit ulit akong nagpapasalamt at ibinigay sya ng Diyos sa akin, na walang kasing bait, maunawain at dakilang may bahay na kahit kelan ay hindi ko kayang ipagpalit sa kahit anong bagay sa mundong ito... wakas

Ugaling Pilipino Daw: Walang Magagalit

Hango po ito sa FB post na akin namang -REPOST dito para sa mga tagabasa ko na hindi nilang nabasa ito... kunin na lang natin yung aral nitong kwento.

 

Kaya bihira kang makakakita ng mayayaman na maluho. Nagbubuhay mahirap sila kaya magugulat ka na lang kung anong meron sila. Kung meron man, malamang kurot lang sa kanila yun. Very realistic story. Please read. You might want to share this after reading it. KUROT PRINCIPLE Ano yung Kurot Principle? Ay, ang ganda nitong Kurot Principle na ito. To better understand this, I will tell you a story of a person na balak bumili ng cellphone worth P1,000. Nagkataong mayroon siyang P100,000 na savings. Puwede ba siyang bumili ng cellphone? Puwede, kasi yung P1,000, KUROT lang ‘yon sa kanyang savings. May pangalawang taong balak bumili ng cellphone.

 

Ang bibilhin niya ay worth P1,000 din. Mayroon siyang savings sa bangko na P1,000. Bumili siya ng cellphone. Anong tawag dun? DAKOT na ‘yun! Dinakot lahat ang pera niya! May pangatlong tao, balak bumili ng cellphone, pero walang savings. P1,000 lang naman ‘yung bibilhin niya. Bumili siya. Anong tawag ‘dun? UTANG na ‘yun! Ang tanong: ano’ng prinsipyo ang ginagamit mo sa buhay mo? KUROT, DAKOT, o UTANG? Magtataka pa ba tayo kung bakit tayo naghihirap o baon sa utang? Ang gagaling nating dumakot! Ang gagaling nating umutang! Gusto mong yumaman? Starting today, matutong kumurot. Kapag may bibilhin, dapat kinukurot lang! Nagkakaintindihan ba tayo? Kapag ginawa mo ito, pangako, yayaman ka. Pag-aralan nating muli ang mga pinakamayayaman sa Pilipinas, ang Chinoy.

 

Again, bakit sila mayayaman? Ang gagaling nilang… kumurot! Tayo ang gagaling nating… dumakot! Sasampolan kita… PINOY VS. CHINOY BUSINESSMAN May dalawang negosyanteng nagsimula ng kanilang negosyo, isang Pinoy at isang Chinoy. Ang capital nila pareho ay P100,000. Sa unang buwan, si Pinoy, kumita ng P10,000. Ano ang iniisip bilhin? Cellphone. Si Chinoy, kumita rin ng P10,000. Ano ang gagawin niya? Idadagdag niya sa puhunan. So magkano na ngayon ang puhunan ni Chinoy? P110,000! Si Pinoy, P100,000 pa rin, pero may bago siyang cellphone. Ang ganda! Ituloy natin. After a few months, maganda ang takbo ng negosyo. Si Pinoy kumita ng P50,000. Ang Pilipinong may P50,000, ano ang balak bilhin? Bibili siya ng home theater, DVD, at LCD TV! Si Chinoy, kumita rin ng P50,000. Anong gagawin niya? Idadagdag uli sa puhunan niya. Magkano na ang puhunan niya? P160,000 na! A few months later pa, ang Pinoy kumita ng P150,000!

 

Ang Pilipinong mayroong P150,000, ano ang balak bilhin? Second-hand na kotse o pang-downpayment sa bagong kotse. Ang Chinoy, may P150,000. Ano’ng gagawin niya? Idadagdag sa puhunan! Magkano na ang puhunan niya? P310,000! Buwan-buwan, si Pinoy kumikita. Dagdag siya ng dagdag ng gamit. Magkano ang puhunan niya? P100,000! Si Chinoy, buwan-buwan kumikita. Ano ang ginagawa niya? Dagdag ng dagdag sa puhunan niya. One day, Chinoy was able to save P1 million! So ginawa niya, he approached one supplier and said, “Supplier, kung bibili ako sa‘yo ng worth P1 million, bibigyan mo ba ako ng discount?” Hulaan mo kung ano ang sasabihin ng supplier. “Of course, ang dami mong bibilhin, kaya bibigyan kita ng additional 5% discount!” Ngunit naisip ni Chinoy, “Hindi naman yata maganda na sa akin lahat ang 5%. Ang gagawin ko, bibigyan ko ang customers ko ng 3% discount at sa akin na lang ‘yung 2%.” Ibig sabihin, bababa ang presyo ng kanyang mga ibinebentang produkto. It just so happened na magkatabi ang tindahan ni Chinoy at ni Pinoy. Pareho sila ng mga produktong ibinebenta. Given the situation, kanino kayo bibili?

 

Kay Chinoy, because it’s cheaper. Ano ang mangyayari sa negosyo ni Pinoy? Malulugi na. Kasi mas mahal ang kaniyang produkto. Ano ang gagawin niya? Ibebenta niya ‘yung kotseng nabili niya ng P150,000. Sino ang bibili? Siyempre, ang maraming pera, si Chinoy. Tatawaran pa ni Chinoy ang kotse ng P80,000. Dahil gipit na si Pinoy, kahit palugi ay ibebenta na rin niya. Si Chinoy ngayon ay nagkaroon ng kotse na murang-mura lang! After a few months, mauubos din ang P80,000 ni Pinoy. Ano ang susunod na gagawin ni Pinoy? Ang home entertainment niya ay ibebenta na rin. Magkano? P20,000 na lang. Sino ang bibili? Si Chinoy. Darating ang araw na pati ang cellphone ni Pinoy ay ibebenta na niya. Magkano niya ibebenta? P2,000 na lang! Isang araw, magsasara na ang negosyo ni Pinoy.

 

Ano ang gagawin niya? Malamang, magtatrabaho na lang siya kay Chinoy. Ito ang kuwento ng bansang Pilipinas! Naalala mo pa ba noong araw, mas mayayaman ang mga Pinoy kaysa sa mga Chinese. Bakit nagbago? Ano ba ang problema natin? Dakot kasi tayo ng dakot! Sila, kurot lang ng kurot! Mayroon kaming naging participant before na nagsabi, “Sir, hindi naman totoo ‘yan! I know a Chinoy, he drives a BMW. That’s a P5 million car! Kurot ba ‘yun?” Malamang kurot ‘yun! Noong binili niya ‘yun, mayroon na siyang P100 million na savings! So kurot lang ‘yun! Nandiyan ka pa ba? ISANG KAHIG, ISANG TUKA Saan ka makakakita ng mga taong isang kahig, isang tuka? Saan? Sa squatters area? Magtigil ka! Gusto mo’ng makakita ng mga taong isang kahig, isang-tuka?

 

Sa Ortigas, sa Makati, may makikita ka. What do I mean? Kapag hindi ka sumuweldo ng isang buwan, mabubuhay ba ang pamilya mo? Kung wala kang credit card, kung mawalan ka ng trabaho ngayon, ilang araw ang aabutin para mabuhay ng matino ang pamilya mo? Kapag nawalan ka ng suweldo, patay ka! Ang mga Chinoy, kahit hindi muna kumita o magnegosyo, mabubuhay ng maganda. Bakit po? Kasi many years ago, kumahig sila ng kumahig at tumuka lang konti. Kaya marami sa kanila ngayon, tuka na lang ng tuka. Maraming Pinoy, kapag hindi tayo kumahig, wala tayong tutukain. Ito ang masakit–sometimes, kahit matanda na tayo, kahig pa rin tayo ng kahig. Gaano karaming Pilipino ang 60 years old na ay trabaho pa rin ng trabaho? Puwede ba, simula ngayon, kumahig ka nang kumahig at iwasan munang tumuka. I-deprive ang sarili ng kaunti. Ang pinakamasakit sa lahat ay ito–one day, you want to work, but you cannot work. You are already old.

 

Why? Nagpakasasa ka kasi noong bata ka pa. Inubos mo na lahat ng lakas at kalusugan mo sa bisyo. Tanong: Masama ba’ng bumili ng mahal? Sagot: Hindi! Basta kinukurot lang! Kapag nakakita ka ng kasamahan mong naka- Nike shoes, huwag mong husgahan kaagad iyong tao! Malay mo, kinurot lang niya iyon. At the end of the day, what is happening to other people is not important. What’s more important is what is happening to you. (Excerpted from Vic and Avelynn Garcia’s book entitled Kuntento Ka Na Ba Sa KaPERAhan Mo?)

Pagmamahal Sa Anak

Hayaan nyong I-share ko ang isang kwento na hango sa post ng kaibigan ko sa FB. Ito ay ini-aalay sa mga hindi pa nababasa at para na rin sa mga magulang at anak.

Huwebes ng hapon noon, galing ako sa isang birthday party… pagkatapos tumunga ng dalawang bote ng beer ay nagpaalam na ako…. mukha kasing uulan, ayokong maabutan ng ulan sa daan. Anak ng pitong kamalasan, tumirik ang kotse ko sa daan… no choice kailangan kong bumaba para ayusin ang
makina. Sobrang malas talaga at naiwan ko ang gamit ko, nag uumpisa ng  pumatak ang ulan… kung bakit kasi hindi agad sinauli ng kumpare ko na  nanghiram ang mga gamit ko sa pag-aayos ng kotse. May natanaw akong  isang bahay, nagbakasakali akong tumawag… lumabas ang isang  matandang lalaki, siguro mga 70 yrs old na…

 “ Magandang hapon po, ‘tay, nasiraan po kasi ako eh, di ko po nadala ang gamit ko baka po may lyabe kayo at pliers diyan?” ngumiti sya sa akin, maya maya at bumalik at may bitbit na bag at dalawang payong, iniabot sa akin.

Sumama pa sya sa akin sa aking kotse… malaki ang diperensya, mukhang tinamaan nga ako ng napakalaking malas. Inaya ako ng matandang magkape muna sa kanila, medyo malamig nga at basa na rin ako ng ulan kaya sumama ako.

Pagpasok namin ng bahay ay nakita ko na hindi maayos iyon… sabi nya pasensya na daw ako kasi nag-iisa sya. Roman daw ang pangalan nya, dating jeepney driver. Umupo ako sa sala, maalikabok yun… pumunta sa kusina ang matanda siguro magtitimpla ng kape, ayoko na sana kasi iika-ika na sya, hindi na masyadong makalakad pero mapilit si mang Roman. Nakita ko sa dingding ang mga nakakwadrong larawan… siguro family picture nila yun, sa ibaba ay picture ng lalaking nakatoga katabi nito ang isang kwadro rin ng babaeng nakatoga din… siguro mga anak nya. Malinis ang mga kwadro, halatang kapupunas pa lang at parang ayaw maalikabukan man lang.

Tama ako, sabi ni mang Roman anak nga daw nya yun. Inilapag nya ang kape, medyo hindi malinis yung mug pero nakakahiya naman kung tatanggihan ko at isa pa nilalamig na rin ako at malakas ang ulan, gusto ko ring mainitan ang sikmura.

“ kung gusto mo anak… ano nga ba uli pangalan mo? “ tanong nya sa akin, “ Jun po”, sagot ko naman. “ kung gusto mo Jun eh sayo na lang yang mga gamit ko, wala na rin namang gagamit nyan dito… gamit ko dati yan ng driver pa ako ng dyip pero mahina na ako ngayon Jun, di ko na kaya na magdrive pa uli.”

 “ naku wag na po, meron po ako may humiram nga lang kaya di ko nadala, asan po mga anak nyo?” tanong ko.

“ Si Danny, Engineer ko yan… may pagmamalaking itinuro ang litrato sa ding-ding… nasa Saudi na ngayon, yan naman babae sa litrato si Juvie yan… nakapag asawa ng taga Davao at doon nananirahan… yun naman asawa ko limang taon na akong iniwan, nag-iisa na lang ako dito eh… kahit nga mahirap kinakaya ko. Itong bahay na ito kasi ang kaisa-isang ala-ala ko sa aking pamilya, dito ko binuhay ang asawa ko at ang dalawa kong anak.

Pinagbili ko na rin yung jeep ko, okay na naman napatapos ko na ang dalawa kong anak at may maganda na silang trabaho, may sarili na rin silang pamilya at bahay, maayos na ang buhay nila”.
“ Hindi po ba sila dumadalaw dito, I mean po… sino pong tumitingin sa iyo dito, mahirap po ang mag-isa lalo na at may edad na kayo?”

 “ isang taon na siguro na walang dumadalaw sa akin dito, minsan tumatawag naman sila sa telepono… kahit nga di ko masyado ginagamit yang telepono eh ayaw ko ipaputol ang linya, araw-araw naghihintay ako sa tawag nila… yung kahit boses lang nila masaya na ako, basta maramdaman ko lang na naaalala nila ako. Mababait naman ang mga anak ko, buwan-buwan may natatangap akong pera sa bangko, pero di ko naman ginagalaw… pag-namatay ako kasama yun sa ipapamana ko sa mga apo ko. Yung kapitbahay jan sa kabila, tuwing umaga binibisita nila ako at dinadalhan ng pagkain, nagbibigay na lang ako sa kanila ng konting pera pamalengke”.

“Hindi po ba kayo nahihirapan?”
 “ mahirap iho, lalo na pagnakakaramdam ako ng pananakit ng katawan… pero siguro ito ang buhay ko, pag may masakit sa akin iniisip ko na lang na bunga ito ng walang tigil kong pagtratrabaho noon upang mapatapos ko ang mga anak ko tapos mawawala na ang sakit. Yung ala-ala ng masayang buhay namin noon ang gumagamot sa akin, sana nga lang minsan maalala naman nila akong dalawin dito, gustong-gusto ko na rin silang makita lalo na ang mga apo ko. Masarap siguro yung mga araw na kasama ko sila dito, alam mo ba si pareng Kanor diyan sa kabila, hindi nya napag-aral ang mga anak nya kaya hanggang ngayon sa kanya pa rin nakatira… kaya lagi nyang kasama yung mga anak nya at mga apo…. Mahirap yung buhay nila, minsan walang trabaho ang mga anak nya… yun ang ayaw kong mangyari sa mga anak ko, gusto ko maayos ang buhay nila… pero alam mo, Masaya si pareng Kanor, lagi ko syang naririnig na tumatawa kalaro ang mga apo nya… minsan naiingit ako,
iniisip ko na lang na mas masaya ang mga apo ko sa buhay nila ngayon”.

“ paano po pag may sakit kayo, sino po ang tumitingin sa inyo?”
 “ kapitbahay Jun, sa kanila na rin ako nagpapabili ng gamot… sapanahon na may sakit ako doon ako nakakaisip ng matinding depresyon at pangungulila, sa totoo lang ay nagtatampo ako sa mga anak ko, pagkatapos ko silang mahalin at bigyan ng magandang buhay ay hindi na nila ako naalala na dalawin dito… kahit dalaw lang o tawag sa telepono, yung marinig ko lang na…. o tatay buhay ka pa ba? masaya na ako nun… pero iniisip ko rin na responsibilidad ko na bigyan sila ng magandang buhay at papagtapusin ng pag-aaral at responsibilidad ko rin na maging mabuting ama sa kanila… alam
ko hindi na magtatagal at magkakasama na rin kami ng asawa ko, hiling ko lang na sana bago mangyari yun ay makasama ko ang mga anak at apo ko.”

 “ ayaw nyo po bang tumira sa kanila?”
 “ magiging pabigat lang ako sa kanila, ayaw kong bigyan ng isipin ang ang mga anak ko, dito na lang ako sa lumang bahay namin, bibilangin ang mga patak ng ulan, siguro pagkatapos ng isang libong tag-ulan maalala na rin nila akong dalawin dito. Alam mo bang birthday ko ngayon Jun? kaya matyaga akong naghihintay ng tawag nila. Kung hindi naman sila makatawag iisipin ko na lang na siguro ay busy sila sa kanilang buhay… mahirap kumita ngayon at kailangan nilang magtrabaho ng hindi naabala”.

Napalunok ako saa king mga narinig, naawa ako sa kanya…

 “ Ikaw Jun, may magulang ka pa ba?
“ Nanay ko na lang po, nasa Bukidnon kasama ng isa niyang kapatid.”  “ kailan mo sya huling dinalaw?” tanong nya… hindi ako nakapagsalita, huli akong pumunta sa Bukidnon noong pasko… malapit na naman ang pasko hindi pa uli ako nakakapunta doon.

“ sana madalaw mo uli ang iyong magulang Jun, sigurado ako… gustong-gusto ka na nyang makita katulad ng kagustuhan kong makita ang mga anak at apo ko… subukan mo, alam ko magiging maligaya sya”

Tumila na ang ulan, nagpaalam na ako, nagpasalamat… nagpasalamat din sya sa akin, nakita ko sa mga mata nya na talagang sabik sya sa kausap, sabi nya ay magkwentuhan pa kami habang hinihintay ang tawag ng mga anak nya pero dumating na yung hihila sa kotse ko papunta sa talyer.

Nangako na lang ako na dadalawin ko sya pag may libreng oras ako.  Dalawang lingo ang dumaan at naisipan ko uling dalawin si mang Roman pero sarado na ang bahay… nagtanong ako sa kapitbahay nila at nalaman ko na namatay na si mang Roman tatlong araw ang nakakalipas, pagkatapos  paglamayan ng dalawang araw ay dinala na ng mga anak nya si mang Roman at pina-cremate. Aalis na sana ako pero pinigilan ako ni mang Kanor, iniabot nya sa akin ang isang bag, yun ang bag na pinahiram sa akin ni mang Roman…

 “ bilin ni Roman ay ibigay ko raw sa iyo kung sakaling babalik ka, kakailangan mo daw ito sa pagbalik mo sa Bukidnon, baka ka daw masiraan sa daan”. Hindi ko napigilan ang pagpatak ng luha ko, ramdam na ramdam ko ang  pangungulila ni mang Roman sa kanyang mga anak at apo.

Nagdesisyon ako, magfifile ako ng leave… uuwi ako sa Bukidnon para dalawin ang nanay ko, tama si mang Roman tiyak matutuwa yun pag nakita ako.

 Mensahe ng isang magulang:
 Anak.., kung nasaan ka man sana maalala mo ako
 Sana dalawin mo ako kahit minsan lang.
 Sabik na akong makasama at makausap kang muli.
 Kung may pagkukulang man ako… patawad anak,
 Gusto kong malaman mo… mahal kita higit sa pagkakaalam mo...
 Sa mga anak n katulad ko:

 Pangalan pong nabanggit ay di po alam kung totoong pangalan ng taong gumawa nito ang layunin ko lang po ay maipahatid ang aral na dala nito. Sana po makatulong.

Siguro Nga Ganon

Hango ito sa isang post sa friends ko sa FB..

Sinulat ko 'to, para maintindihan ninyo kaming mga lalaki. Oo, may mga pagkakataon talaga siguro na medyo salbahe na ang mga asta naming mga lalaki. Siguro may mga times na medyo nakakasakit na kami ng damdamin ng iba. Marahil nakaka-panakit na kami sa emosyonal o pisikal na paraan pero para sa'min katuwaan lang. Siguro nga hindi kami maiiyak kapag nagkwento ka ng nakakaiyak. Siguro nga hindi namin maiintindihan kung bakit paminsan-minsan ang moody niyong mga babae. Siguro nga mga manloloko kami. Manggagamit. Manyak. Nagmumura. Maiingay. Magulo. Gago. Tarantado. O kung ano pang mga pang-skwater na katangian.

Pero minsan din naman kasi nasasaktan kami. Lalong lalo na kapag sinabi ng babae na "Pare-pareho
lang ang mga lalaki." Siguro naranasan ninyo na talaga yung feeling na mapagbintangan kahit wala ka namang kasalanan. Pero ibang usapan 'to. Hindi mo naman kasi kilala lahat ng lalaki eh,
ba't mo dinadamay ang mga lalaking tapat at seryoso talaga? Bakit mo dinadamay ang mga dating manloloko na ngayon ay nagbago na. Diba? Think of it, hindi ibig sabihin na niloko ka ng isa,
eh manloloko na ang lahat. Common sense. Hindi magkaka-connect ang mga ugali naming mga lalaki.

Iba iba kami. Inaamin ko. Hindi ko pinagmamalaki na nagkaroon na ako ng girlfriend. Pero
sa lahat ng naging girlfriend ko, siguro kakaunting beses pa lang ako nagseryoso. Kasi alam ko namang hindi ko magiging asawa yung babae dahil bata pa kami kaya ayoko pang ibigay ang
lahat. Pero tulad ngayon na single ako. Masaya kasi walang limitations at magseselos diba. Pero pag nakakakita ako ng mga magkarelasyon na masaya, holding hands at nagtatawanan, lagi na
lang tumatakbo sa isip ko na kailan kaya ako makakakuha ng ganong relasyon?

Nakakahiya mang sabihin, kaming mga lalaki, gusto pa din namin ng mala-fairytale na love life. 'Yung tipong legal kayo sa mga magulang ninyo. 'Yung kahit para lang kayong magbestfriend. 'Yung may magseselos pero pag sinuyo mo, ngingiti na ulit. Hindi yung nagselos lang, break agad. Gusto namin yung sabay na pupunta ng Mall para manood ng sine. Sabay kakain. 'Yung less text at mas madaming pagkakataon magkita. 'Yung wala na kayong hahanapin pang iba, kundi ang isa't isa lang.

'Yung tipong nagkakaintindihan sa mga maliliit na bagay. 'Yung pilit kumakapit. 'Yung perfect. Tandaan ninyo lagi 'to mga girls, ang isang manloloko/playboy, may goodside yan. Kasi once na mahalin ka niyan, siguradong mahal ka niya talaga. At tandaan ninyo din na ang mga manloloko, PWEDENG MAGBAGO

Sino Si Ben Payat

Hango po sa isang kuwento na ibinigay sa akin ng isang kaibigan... from FB.. REPOST para sa lahat.

Isang anak nang pagkadalaga,na hindi nakayang alagaan ng ina at itoy pinagkatiwala sa kanyang lola at mga tiyahin,  Mula pagkamusmos ay dumanas siya ng maltrato mula sa kanila, kahit na sya ay apo, nasa isip nila na kasalann daw niya kaya di nakapagtapos ng pag-aaral ang ina. Lagi siyang napapalo ng lola nito, konting mali ay may parusa sa batang musmos, kahit mga tiyahin, galit sila sa kanya, ang tanging kakampi nya ay ang lolo nito.

 Dumating ang pasukan at nagmakaawa siya na pumasok, napilit ng lolo nito ang lola niya na papapasukin siya, ngunit dapat bago pumasok si Ben ay kailangan makaigib at magawa nya ang trabaho sa kusina, dahil sa kagustuhan makapag-aral ginawa ni Ben ang pag igib, paghugas ng pinag kainan, pakainin mga hayop na alaga nila, pasok siya sa paaralan na ang baon ay piso lamang, ang dmit ay nag iisang pares na uniporme at minsan ang tsinelas nito ay magkaiba ang dahon, lahat ay naawa sa kanya kasi alam nila ang buhay niya, naging magkaibigan kami, at dahil mabait siyang bata, lagi namin share sa kanya mga baon na pagkain at makikita talaga ang gutom nito, napakatalino niya, lagi kaming habulan sa bawat exam.

 Ganuon ang buhay na umimnog kay Ben.  Walang pakialam sila lola at tita niya, tanging ang lolo ang laging nagmamahal sa kanya, natutuwa sa mataas na marka ng apo,

 Dahil sa siwasyon nya sa bahay nila, nabuhos ang isip nya sa pag-aaral, sa school niya kasi nakikita ang pagmamahal ng pamilya na wala sa kanya, ngunit kailan man ay di siya nagtanim ng galit sa lola at mga tiyahin,

 Dumaan ang pagtatapos ng elementarya at naging salutatorian siya, lalong nakakaiyak kasi wala man lang dumating sa pamilya nito dahil may inasikaso ang lolo niya, ganun paman ay masayang umakyat ng entablado si Ben payat, may ngiti at lahat kami ay nagpalakpakan, lumapit siya sa akin at bumati, sinabi niya na baka di siya makapag high school dahil ayaw ng lola magastos daw kaya papasok siya sa pagawaan ng hallow blocks, nag iyakan kaming dalawa lalo na at ipapadala ako sa UPang para mag aral, linggo magkasama kami pumunta sa gawain sa church(born again)nang kausapin siya ng head pastor na napili siya sa schoolarship ng kongregasyon, ang tuwa sa kanyang mukha, ayaw pumayag ng lola nito, ngunit napilitan din.

 Umalis ako at tanging text kami nagkaugnayan, pasok sa highschool, pag hapon ay nasa hallowblock si Ben, para ibigay sa lola na gahaman ang kita, 9 ng gabi nagtitinda ng balot para may pera siya pag may project.

 Wala siyang kapaguran, at lalong naging malapit siya sa Dios.

 Pag bakasyon umuuwi ako ay di maubos ubos ang kuwento niya. Walang pagbabago sa maltrato ng lola niya sa kanya, at ang ina ay tuluyan na siyang kinalimutan.

 Nakapagtapos siya ng high school at dahil matataas ang marka, scholar parin siya sa University sa umaga, pag hapon sa hallowblock, at balot sa gabi para pantustos niya sa mga project nya.
 Halos di na siya nagpapahinga.

 Mabilis na lumipas ang taon at nakapagtapos siya bilang summa cum laude.
 At doon ay nakita ng lola niya kung sino na si Ben, naiyak ang lola nito at nagsisi sa mga ginawa niya sa apo. Year 2011 nang umuwi ako. At siya po ang tinanghal bilang panauhing pandangal ng aming paaralan.

 Lahat ay naiyak habang nagsasalita sa taas ng entablado.
 Nagpasalamat siya sa lola niya at sa kahirapan na kung saan iyon ang naging lakas niya para iahon ang sarili.

 Nagpasalamat siya sa simbahan na kung saan sila ang tumugon sa schoolarship niya.  Sinabi niya na walang imposible basta may tiwala ka sa Dios at sarili.  Lahat ay umiyak, sino nga ba ang magsasabing siya si Ben, ang batang payat, isang uniporme, naglalako ng balot, at gumgawa ng hallowblocks, minamaltrato ng lola, tsinelas ay magkaiba ang dahon dahil sa wala siyang pambili.
 Ngayon isa nang professor sa U.P.

 Lahat kaming kaklase niya ay yakapan ng magkita kita, may mga nahihiya sa kanya pero sabi nya ako parin ito, si Ben payat..

 Isang batang akala ng marami ay matutulad sa ina, Ngunit lahat ay nagkamali. Mga anak ofw sana mabasa nyo ito.  At makita ninyo ang rason kung bakit mga magulang ay nandito ngayon sa ibang bansa.

Ang Drama Ng Isang OFW

Sa may asawa, kapatid, anak, kaibigan, at kamag-anak na OFW.At lalo na sa mga gustong mangibang-bansa...Nais ko rin ibahagi sa inyo, ang natanggap kong email na ito.Maaaring makatulong ito upang lalong maintindihan ng bawa't isa ang tunay na ibig sabihin ng pagiging isang OFW (Isa ako sa milyun-milyong kababayan natin). Tiyak na may mapupulot tayong aral dito.

 Hindi mayaman ang OFW - We have this notion na 'pag OFW o nasa abroad ay mayaman na. Hindi totoo yun. A regular OFW might earn from P20K-P30K per month depende sa lokasyon. Yung mga taga-Saudi or US siguro ay mas malaki ang sweldo, but to say that they're rich is a fallacy (Amen!).Malaki ang pangangailangan kaya karamihan sa amin ay nag-a-abroad. Maraming bunganga ang kailangang pakainin kaya umaalis kami sa Pinas. Madalas, 3/4 o kalahati ng sweldo ay napupunta sa tuition ng anak at gastusin ng pamilya.

 Mahirap maging OFW - Kailangan namin magtipid hangga't kaya. Oo, masarap ang pagkain sa abroad pero madalas na paksiw o adobo (hindi kc agad nasisira ito) at itlog lang tinitira para makaipon. Pagdating ng kinsenas o katapusan, ang unang tinitingnan eh ang conversion ng peso sa dollar o rial o euro. Mas okay na kami na lang ang magutom kaysa gutumin ang pamilya.

 Kapag umuuwi kami, kailangan may baon/pasalubong kahit konti, kasi maraming kamag-anak ang sumusundo sa airport o naghihintay sa probinsya. Alam nyo naman 'pag Pinoy, yung tsismis na OFW ka eh surely attracts a lot of kin. Kapag hindi mo nabigyan ng pasalubong eh magtatampo na yun at sisiraan ka na.

 Well, hindi naman lahat pero I'm sure sa mga OFW dito eh may mga pangyayaring ganun.

 Magtatrabaho ka sa bansang iba ang tingin at trato sa gaya nating mga Pinoy, kahit na masipag at mas may utak tayo kaysa sa kanila. Malamang marami ang naka-experience na nang pang-gugulang o discrimination to their various workplaces. Sige lang, tiis lang, iiiyak na lang namin kasi kawawa naman pamilya 'pag umuwi kami sa pinas.

 Besides, wala ka naman talagang maasahang trabaho sa Philippines ngayon. Mahal ang bigas, ang gatas, ang sardinas, ang upa sa apartment. Tiis lang kahit maraming pasaway sa trabaho, kahit may sakit at walang nag-aalaga, kahit hindi masarap ang tsibog, kahit pangit ang working conditions, kahit delikado, kahit mahirap. Kapag nakapag-padala na kami, okay na yun, tawag lang, "hello! kumusta na kayo?".

 Hindi bato kaming mga OFW - Tao rin ang OFW, hindi kami money o cash machine. Napapagod rin, nalulungkot (madalas), nagkakasakit (na-endoscopy ako), nag-iisip (nakapag-adjust na) at nagugutom (palagi). Kailangan din ang suporta, kundi man physically, emotionally o spiritually (especially ito) man lang.

 Tumatanda rin kaming mga OFW - Sa mga nakausap at nakita ko, marami ang panot at kalbo na. Most of them have signs and symptoms of hypertension, coronary artery disease and arthritis. Yet, they continue to work thinking about the family they left behind.

 Marami ang nasa abroad, 20-30 years na, pero wala pa ring ipon. Kahit anong pagpapakahirap, sablay pa rin. Masakit pa kung olats rin ang sinusuportahang pamilya sa Pinas - ang anak adik o nabuntis/nakabuntis; ang asawa/gf/bf may kinakasamang iba; ang kapatid nakuntento na lang na umasa at tumambay. Naalala ko tuloy ang sikat na kanta dati, "NAPAKASAKIT KUYA EDDIE!"

 Bayani kaming mga OFW - Totoo yun! Ngayon ko lang na-realize na bayani ang OFW sa maraming bagay. Hindi bayani na tulad ni Nora Aunor o Flor Contemplacion. Bayani in the truest sense of the word. Hindi katulad ni Rizal o Bonifacio na kalayaan ang ipinaglaban. Mas higit pa dun, mas maraming giyera at gulo ang pinapasok ng OFW para lang mabuhay.

 Mas maraming pulitika ang kailangang suungin para lang tumagal sa trabaho lalo na't parang mga ahas at parang mga amag ang mga kasama sa trabaho. Mas mahaba ang pasensya namin kaysa sa mga ordinaryong kongresista o senador sa Philippines dahil sa takot namin na mawalan ng trabaho at sweldo.

 Matindi kaming mga OFW - Matindi ang pinoy. Matindi pa sa daga, o cockroaches which survived the cataclysmic evolution.

 Maraming sakripisyo pero walang makitang tangible solutions or consequences.

 Malas naming mga OFW, swerte ng mga buwayang pulitiko - Hindi umuupo ang OFW para magbigay ng autograph o interbyuhin ng media (unless nakidnap o na-maltrato). Madalas nasa sidelines lang ang OFW.

 Kapag lilisan ng bansa, malungkot and on the verge of tears; Kapag dumadating, swerte 'pag may sundo (madalas naman meron); Kapag naubos na ang ipon at wala nang maibigay, wala na rin ang kamag-anak. Sana sikat kaming mga OFW para may boses kami sa Kamara.

 Ang swerte ng mga buwayang pulitiko nakaupo lang sila at ginagastusan ng pera ng Filipino. Hindi nga sila naiinitan ng matinding araw o napapaso ng langis; napagagalitan at nasasampal ng amo; kumakain ng paksiw para makatipid; nakatira sa compound with conditions less than favorable; nakikisama sa ibang lahi para mabuhay. Ang swerte ninyong mga buwayang pulitiko kayo, sobrang swerte ninyo.

 Matatag kaming mga OFW - Matatag ang OFW, mas matatag pa sa sundalo o kung ano pang grupo na alam nyo. Magaling sa reverse psychology, negotiations at counter-attacks.

 Tatagal ba ang OFW? - Tatagal at dadami pa kami hangga't hindi pa natin alam kung kailan magbabago ang Philippines , kailan nga kaya?... o may tsansa pa ba?

 Masarap isipin na kasama mo ang pamilya mo araw-araw. Nakikita mo mga anak mong lumalaki at naaalagaan ng maayos na kasama ka.

 Masarap kumain ng sitaw, ng bagoong, lechon, inihaw na isda, taba ng talangka.

 Masarap manood ng pelikulang Pinoy, luma man o bago.

 Iba pa rin ang pakiramdam kung kilala mo at nakakakuwenttuhan mo ang kapitbahay mo. Iba pa rin sa Philippines; iba pa rin kapag Pinoy ang kasama mo except ('pag hambog at utak-talangka); Iba pa rin 'pag nagkukwento ka at naiintindihan ng iba ang sinasabi mo; Iba pa rin ang tunog ng "mahal kita!", "day, ginahigugma tika"," "Mingaw na ko nimo ba, kalagot!", " Inday, diin ka na subong haw? ganahan guid ko simo ba".

 Iba pa rin talaga.

 Sige lang, tiis lang, saan ba't darating din ang pag-asa.

 Kung may kamag-anak kang OFW mapalad ka at wala ka d2 sa kinalalagyan namin at anjan ka kasama mo ang mga mahal mo sa buhay.

 Kung OFW ka at binabasa mo ito, mabuhay ka dahil ikaw ang tunay na

 BAYANI ng Lahing PILIPINO!!!

The Evil Power of Money

The Evil Power of Money

IKA-50 TAON KAARAWAN NG KASAL (Tatay & Inay)

Bihira lang maka-abot  ang isang mag-asawa sa 50 taon ng kaarawan ng kasal sa mga panahong ganito, subalit isa ang mga magulang ko sa biniyayaan ng ganitong pagkakataon. Usapan na nilang mag-asawa na tuwing malalampasan nila ang 5 taon sa kanilang kasal, ito ay kanilang inaalala o pinagdiriwang sa punto na baka daw hindi na nila abutin ang 50 taong kasal.

 

Subalit sa awa ng Diyos isang taon bago ang kaarawan nagkaroon na sila ng plano at usapan kasama kaming mga anak nila, kasama sa pinag-usapan ang petsa at ang lugar at kung paano ito gaganapin. Dahil ako ang panganay at nag-tatrabaho sa Saudi kinailangan kong baguhin ang petsa ng uwi ko upang makarating  sa takdang panahon.

 

Dalawang lingo bago ang petsa ng kaarawan dumating ako sa Pilipinas dala ang katuwaang makadalo sa pagdiriwang na yaon, kasama ang aking mag-iina. Subalit hindi ganon kadali makuha ang schedule ng aking mga anak sapagkat nagkataon na may training at review ang aking bunso, kaya ang nangyari kami ng panganay ko ang naunang pumunta sa Bancuro dala ang sasakyan. Ang misis ko at ang bunso ko ay susunod na lang matapos ang naiwang schedule ng bunso ko.

 

May 4 ang napag-usapang petsa ng kaarawan bagamat ang saktong petsa ng kanilang kaarawan ay Hulyo 12 - subalit hindi ito naging hadlang sabi nga kapag napagkasunduan walang problema. Umalis kami ng May 1 sa Bulacan upang maging maaga ang dating sa Mindoro kasama nito yung alalahaning ang sasakyan ay hindi 100% running condition. Sa awa ng Diyos nakarating kami ng matiwasan at walang aberya sa daan.

 

May 2 ng hapon naihanda na ang mga silya, lamesa at iba pang mga gamit. Dumating na rin ang baka na may halagang 35,000 pesos. May 3, ng umaga, maaga naming pinuntahan ang kakataying mga baboy na may orihinal na bilang na 4 subalit ng makarating at Makita namin ang mga baboy malaki sila at mabibigat malayo sa inaasahan at hawak na pera, kaya ang nangyari 3 baboy na lang ang kinuha sa halagang P35,000 (214 kilos). Sinimulan ng katayin ang mga handing baboy at baka, tulad ng inaasahan marami ang nakitulong upang mapadali ang gagawing paghahanda. May kanya kanyang ginagawa ang lahat ng tumulong na kung mapapasin mo ay lahat pinsan namin.

 

May 3 ng gabi nakatakdang sunduin ko ang mag-ina ko sa pier ng Calapan, kasama ang isa kong pinsan sakay ng aking sasakyan pinuntahan namin ang mag-ina ko, dumating kami ng 7pm sa pier tamang tama sa dating ng barko. Umalis na kami pabalik sa Bancuro subalit nasa may Barsenaga pa lang kami ang tumirik na ang sasakyan, hindi namin alam ang gagawin. Tumawag na lang kami ng tulong sa Bancuro upang hilahin ang sasakyan sapagkat mahigit 2 oras na kaming nakahinto.

 

May 4 ang araw ng kaarawan pakiramdam ko nanghihina ako kasi kulang sa tulog subalit kailangan ko ng lakas sa araw na yaon. Maaga ang lahat sa pagbibihis nakahanda ng lahat ang simbahan, ang sibe ang mga pagkain nakahanda na rin. Naging masaya ang nagging kabuuan ng pagdiriwang at masasabi ko na makikita sa mga mukha ng tatay at inay ang kagalakan at pasasalamat sa lahat. Halos lahat ng kamag-anakan at kapatid ay nag sipagdatingan nakisalo sa kasiyahan.

 

Maligayang kaarawan Inay at Tatay... More blessing to come.

Aray! Ginagat Ako Ng Aso Ninyo!!!

Tiyaaaa.. Manong.... baw.. baw.. baw (kahol ng aso) habang tumatawag sa may tarangkahan si Ninay isang umagang napadaan siya sa kanyang tiyahin. Sumisigaw siya sa dahilang natatakot na

kagatin ng aso. Ganyan ang pangkaraniwang mararanasan sa mga baryo o barangay sapagkat sa bawat bahay bibihira ang walang alagang aso, meron 3 o 2 alagang aso. Kaiba sa kabayanan

sa pag-aalaga ng aso, sa baryo ang aso ay hindi nakatali o naka kulong sila'y malayang nasa bakuran - upang mag silbing bantay. Walang pinipiling oras ang pagkahol ng aso habang ito ay nakakaramdam, nakakakita, o nakaka-amoy ng ibang tao o kakaibang bagay na nasa kanyang paligid sa bakuran ng bahay. Kaya nga ang iba mahal nila ang kanilang alagang aso sapagkat ito ay maaasahan magbantay sa kanilang bahay. Totoo naman sapagkat marami ang natatakot sa ganitong uri ng mga taga bantay, lalo na kapag ang aso ay balita na ito ay nakakagat na ng tao.

Mapanganib o dilikado bang makagat ng aso? Kung tutuusing mapanganib ang kagat ng aso sapagkat ito ay malakas ang kamandag na kung hindi maaagapan baka maging sanhi ng kamatayan ng nakagat. Meron bang paraan para maiwasan ang ganitong panganib sa buhay? Doon sa Bancuro naniniwala sila na ang kagat ng aso kapag naagapan ay parang karaniwan lang na sugat. Sa anong paraan? Noon mga dekada 70 and 80 meron at pinaniniwalaan na sapamamagitan ng panggagamot na bulong na may kasamang sipsip sa sugat na nakagat ay ito ay malulunasan. Kaya kapag ang sinuman doon sa Bancuro ang tinatakbuhan nila ay isang tao lamang. Siguro sa kanilang nakikita sa mga nakagat ng aso na gumagaling naniwala nga sila na nagagamot ito sa ganoong paraan.

Ang isa pang paraan ay ang pagpapadugo sa kinagat ng aso tapos nilalagyan ng dahon ng paraiso. Isa itong puno sa mga harap ng bahay, ginagamit din itong panggamot sa ilang uri ng sakit ng tao. Bumubunga ito at ang sabi panggamot din ito. Naalala ko pa ang isang uwi ng panggamot o pangtanggal sa kamandag ng kagat ng aso at ang sungay ng usang walo-walo. Ito raw ay isang matandang usa na meron ng 8 sanga-sangang sungay. Noon naalala ko ng minsan pumunta kami ng lola ko sa bayan ng Naujan (bayan) na doon nakabili ang lola ng maliit na bagahi ng sungay (ayon) sa nagbebenta. Ipinakita rin sa amin kung paanoitop gamitin at kung paano malalaman na wala o naalis na ang kamandag. Dadag pa nila na hindi lang sa kagat ng aso yun mabisa - sa lahat ng kagat ng hayop na makamandag. Sinabi rin ng tindera na ang tao ay may kamandag - upang makuha nya ang aming atenyon idinikit ng tindera ang bato sa kanyang dila at ito ay dumikit, mahirap tanggalin. Sa kagat daw ng hayop na makamandag idikit din ito sa sugat at hayaan hanggang malalag ito ng kusa - yun daw ang palatandaan na natanggal na ang kamandag sa katawan.

Ano ba ang dapat iwasan upang wag kagatin ng aso? Naniniwala ang mga taga Bancuro siguro ganito rin sa ibang lugar na kadalasang nangangagat ang aso sa umaga ang dahilan ay hindi maipaliwanag at sa bandang hapon o nag-aagaw ang dilim at liwanag (wala ring paliwanag kung bakit). At siempre nangangagat ang aso kapag ang taong kinakahulan ay tumakbo o nagpahabol ito - sapagkat sa isip ng aso and tao ay nagpapahabol. Minsan nagiging epektibo rin ito pero hindi mabisa na kapag akmang umaatake ang aso ang dapat gawin ay umupo bigla subalit minsan lalong nag uulol ang aso - kaya hindi ito mabisang payo.

Kwentong Hango Sa Tabi-Tabi

Magandang araw po sa inyong lahat ng sumusubaybay, nagagalit at nagbabalewala lang sa mga nakasulat dito. Pero alam ko po na hindi lang ninyo aminin ay nababasa rin ninyo ito kapag kayo na lang ang nakatutok sa computer. Heto po meron akong isang kwento na hango lang po sa tabi-tabi at susubukan ko pong magbigay ng payo patungkol dito. Alam ninyo na ang kwentong ito ay posebling mangyari sa totoong buhay o nangyayari na ito sa tabi tabi lang ninyo, heto na po yun..

 Ang pangalan ko nga po ay si Insyang. Hindi ko na ibibigay ang buo kong pangalan sapagkat malayo po ang munisipyo dito sa amin at mahal ang pamasahe para lang kunin ang buo kung pangalan sa NSO. Ako po ay 18 anyos (sariwang sariwa pa po) at in love sa aking pinsan sa ama.

Sa totoo niyan, ang tatay ng love/crush ko ay ikalawang pinsan ­ ng aking ama. Nanliligaw na po sa akin ang aking malapit na pinsan pero duda ako sa kalagayan namin. 

Sa totoo lang po, mahal ko siya pero hindi ko masabi sa kanya dahil nga magkamag-anak kami na alam ko na magiging malaking problema sa akin at sa pamilya ko. Isa pa po ay masyado kasing malapit ang aming mga pamilya at baka may hindi magandang masabi ang mga pininsan namin. Pero kung ako ang tatanungin gusto ko na pong sagutin ang pinsan ko, pero nagdadalawang isip ako.

Sana po ay matulungan ninyo ako. Ano ang gagawin ko?

Tingnan natin yung sinasabi mo na kaugnayan mo sa tinatawag mong pinsan. Sabi mo, ikawalang pinsan ng tatay mo ang tatay niya. Na ang ibig sabihin ay ikatlong pinsan mo na siya at malayo na ang agwat ng inyong pagkakamag-anak. Tingnan mo ha ikatlong salin ng pagiging pinsan mo siya na tulad ng nasabi ko malayo na yun, parang wala ng problema sa pagkakaroon ng kaugnayan kung sakali.

Ang nakikita kong problema lang ay ‘yung pagiging malapit ng inyong mga pamilya sa bawat isa. Pero sa tingin ko normal lang yun na mga angkan na ganyan, meron nga subra pa kahit walang silang kaugnayan dugo malapit sila sa isat isa. Kahit malayo na ang relasyon ay close pa rin. Ayos sa mga nabasa ko at sa pagkakaalam ko, wala nang legal impediment kung kayo’y magiging mag-on at magpapakasal. Minsan nga yung dalawang nagkakatuluyan pareho pa ang apelyedong ginagamit, meron nga akong nabalitaan parehong apo nagkatuluyan... pero iba na yun.

Heto ang masasabi ko, kung talagang nakatitiyak kayo sa damdamin ng bawat isa ay ihanda ninyo ang inyong mga sarili sa magiging reaksiyon ng bawat pamilya ninyo. Para sa akin at sa tingin ng iba ang pinakamagandang gawin ay ipagtapat ninyo ito, lalo na sa iyong magulang. Dahil ikaw ang babae. Maaaring masaktan sila, pero higit na magi­ging masakit para sa iyong pamilya kung malalaman nila sa iba ang pagti­tinginan ninyo. 

Hayan po ang kwento ni Insyang at ang payo ko sa kanya. Kayo po ano po ang inyong masasabi tungkol dito.. 

Nag-iisang Ikaw: Benilda

Kung ang pag-uusapan ay ang kanya kanyang lugar na pinangalingan dati hindi ko siya ipinagsasabi o pinagyayabang sapagkat wala naman akong mapapala kung gawin ko yun. Pero bakit ngayon ay isinasama ko pa sa aking blog na ito, ibig bang sabihin na may napapala na ako sa ginagawa ko. Ganon pa rin ang tangi kong maisasagot - wala namang gaanong mapapala. Subalit noon yun makaraan ng ilang taon marami na ang pagbabago sa lugar, pero naroon pa rin ang tahimik at maayos na pamumuhay ng mga tao.

Tulad ng sabi ko makaraan ng ilang mahahabang taon makikita na ang malaking pagbabago sa paligid - dati ilan pa lang ang magagandang bahay sa buong kabuuan ng barangay. Ito ay binubuo ng tatlong bahagi ang Purok 1, Purok 2, at ang Purok 3. Kilala naman ang Bancuro sapagkat dito matatagpuan ang Simbahang Bato (sa Purok 3). Sa mga nakaraan kong salaysay nabanggit ko na ang tungkol sa Simbahang Bato.

Sa pagpasok mo pa lang sa Barangay Bancuro makikita mo na agad ang  bulwagan ng Benilda Resort sa bandang kaliwa at sa bandang kanan naman ay ang isa pang resort na pag-aari ng isa ring mayaman sa lugar.

Ang Benilda Resort ay pag-aari ng isang pamilya na tubong Bancuro. Ang pangalang Benilda ay hango mismo sa pangalan ng may-ari ng resort. ilan sa mga pwedeng pakinabang sa pagpunta sa Benilda Resort ay ang mga sumusunod: 

• Kung ang gusto ay buong pamilyang kasayahan bukas ito para sa mababang halaga lang.
• Mga pagpupulong pangkabuhayan o pampulitika - meron silang lugar para dito
• Kung swimming pool maganda at maayos na kapaligiran
• Pahingahan kung pribado o public
• Kainan na magbibigay ng mga pagkaing inyong maibigan
• Palaruan para sa indoor at outdoor sport.
• Horse riding or Kalesa riding
• Butterfly Sanctuary
• At maraming pang iba

Iyan ilan lamang sa maidudulot ng Benilda Resort Bancuro, Naujan Oriental Mindoro. Sa may nagnanais na maranasan ang bago sa makabagong lugar ng Bancuro,mag email lang sa marloeva@gmail.com, upang kayo ay aking matulungan. Sa totoo lang ako po ay taga roon bale kabilang bakod lang ang tahanan ng aking mga magulang.

God's Instruction for the Family

Does Depression Dangerous?

MODUS OPERANDI SA BUS

Huwag po kayong magagalit muli sa akin doon sa mga nakabasa na nito sa FB, hayaan po naman ninyong malaman o mabasa ng iba para hindi sila maging biktima.

AKALA KO AKO LANG!...UN PALA MERON PANG IBA NA NABIBIKTIMA NG GANITONG SISTEMA...PAANO NA KUNG UN LANG ANG NATITIRA MONG PERA AT MALAYO PA ANG PUPUNTAHAN MO...kawawa ka naman....maglalakad ka...(based on my own experience sa isang aircon bus....)

Last september 6, 2007, 4pm, ako ay sumakay ng bus sa cubao papuntang Robinsons Galleria. Dahil wala akong barya, P100 ang binigay ko sa kundoktor. Binigyan nya ako ng ticket worth P10 at kinuha ung P100 na binayad ko sabay sabi na sandali lang wala akong baryang panukli. So, pagdating sa may P. Tuazon (near araneta center)...pinaalala ko uli ung sukli ko sa konduktor...tinanong nya ako, "san ka nga uli baba'?." sumagot ako na..."sa may robinsons galleria lang!"......."malayo ka pa naman eh...sandali lang"...sabi ng kundoktor.

So, pagdating ng VV Soliven... lumipat ako ng upuan (3rows before the driver , at the right side of the bus). Pagdating ng SEC (near ortigas ave.) kinukuha ko na ung sukli ko...hindi kumibo ang kundoktor...(luminga-linga lang) parang deadma ba?....

Nang patawid na ng ortigas ave. (stoplight)...tumayo ako at nilapitan ko ung konduktor na naka upo sa tabi nung driver...hiningi ko ung sukli ko...

eto ang sabi nya sa'kin..."PATINGIN NGA NG TICKET MO?.,... sabay inabot ko...

sabi ng kundoktor..."Eh WALA NAMAN AKONG SINULAT (note) SA LIKOD NG TICKET MO ..TAPOS HIHINGI KA NG SUKLI!!!.... TARANTADO KA PALA EH... medyo mag init ang ulo ko sa sinabi nya... kaya sumagot ako... na ..TARANTADO KA RIN!!!...KANINA KO PA SINASABI NA ...UNG SUKLI KO SA P100 NA BINIGAY KO...

dun na kami nagkasagutan....at may dumikit sa akin na lalaki at sinabihan ako na ...."PRE,,WALA KA NAMAN INAABOT NA 'SAN DAANG PISO eH...TAPOS HIHINGI KA NG SUKLI!!!..

tumayo ako malapit sa pinto..malapit sa driver...at sinabi ko ung ginawa nung kundoktor nya....

eto ang sabi nung driver.... 'ABA..PARE...HINDI KO ALAM YAN...BAKA NAMAN WALA KA TALAGANG BINIBIGAY NA P100 DUN SA KUNDOKTOR KO...(sa pagkakataong ito...tatlo na ang nakikipagtalo sa akin... ung kondukto,.,,ung driver at ung isang lalaki na nakaupo sa may likuran ng driver...

Sabi ko sa sarili ko...agrabyado ako pag nakagulo...kaya sinabihan ko ung driver na...baba na ako. ..sabi ko..."BUKSAN MO YUNG PINTO...BABABA NA AKO..LALAMPAS AKO. HINDI AKO MAKIKIPAG BASAGAN NG MUKHA SA INYO SA HALAGANG P90 PESOS (sukli)...SA INYO NA LANG UNG SUKLI KO...(sa pagkakataong ito, ...ung bus ay nakahinto sa may tawiran sa harap ng POEA...pero hindi nya binubuksan ung pinto...hanggan sa umarangkada na uli ung bus..)

Sa may tapat ako ng DOLMAR BLDG (fronting POVEDA near Ortigas MRT Station) ako ibinaba...na kung saan eh..wala ng mga traffic aide na mapagsusumbongan ng kalokohan hila...

So...after one month...nakalimutan ko na ung nangyari....

Last October 30, 2007 (Tuesday) around 6:15pm...pauwi na ako galing ortigas going to makati (guadalupe tulay)... May isang babae na kasakay ko sa bus....na nagrereklamo sa kundoktor at driver....na hindi rin binibigay ung sukli. Sya daw ay galing sa may Timog ....sya ay bababa sa Boni....

Naalala ko ung nangyari sa'kin ....nang biglang may "LALAKI" na tumayo sa may kabilang upuan at sinabihan ung 'BABAE" na ...

"MISS...MISS...SINGKWENTA PESOS LANG UNG BINIGAY MO SA KUNDOKTOR...KITANG KITANG KO"....

Sa galit nung babae...akmang baba na sa may tapat ng 'Jollibee Boni"...nang biglang isinara nung driver ung pinto....at tsaka pinatakbo na matulin ung bus...hanggan sa makarating sa may tapat ng "PUGON"...(bilihan ng tinapay malapit na sa tulay)....Dun ko na pag tanto ung nang yari sa'kin...parehong-pareho ng ginawa dun sa babae...

Bago ako...bumaba sa may Guadalupe tulay (Loyola)...tiningnan ko ung driver,,,ung kundoktor at ung "LALAKI" na kumatig dun sa kundoktor....Magkaka-kilal​a pala sila....at nagtatawanan pa...

Akala ko ako lang ang nakapansin sa nangyari...

pag sakay ko ng jeep papuntang DELPAN....may "MAMA" na bumati sa akin...sabi nya..."PARE, KALA KO KANINA...TUTULUNGAN MO UNG BABAE...un hindi sinuklian?... "KASI NAKITA KO UNG MGA KA-KONTSABA NUNG DRIVER AT NUNG KONDUKTOR....UNG ISA...HINDI NAGSALITA PERO LUMAPIT SA MAY LIKOD MO....KAYA AKO...LUMIPAT DIN AKO ...KASI TWO YEARS AGO...NAKA EXPERIENCE AKO NANG GANYAN SA MAY BALINTAWAK... SINAKSAK UNG ISANG PASAHERO...KAWAWA NAMAN...GANYAN ANG MODUS OPERANDI NILA SA BUS....KAYA NGA PAG SUMASAKAY AKO NG BUS...PALAGI AKONG MAY DALANG BARYANG PANG BAYAD...

so samakatuwid...hindi lang pala holdaper at snatcher ang titingan mo sa bus....kawawa naman tayo...parehang kung mamuhay....paano na tayo...????

Sa inyong lahat...lagi po sana tayong mag iingat....Paki pasa na lang po...baka makatulong kahit konti.

Nobela Sa Loob Ng Jeep

Narito po yung bahagi ng kwentu patungkol sa mga pangyayari sa loob ng jeep sa Pilipinas, may mga nakakatawa at may nakaka-inis. Ang kwentong ito ay hango sa ipinadala sa akin sa FB at hayaan nyo na ilimbag ko ulit para naman doon sa mga hindi nakakabasa nito.

Bahagi na ng mayamang kultura ng mga Pilipino ang jeep. Sa katunayan, hindi ka isang tunay na Pilipino kung ni minsan ay hindi ka nakasakay sa isang jeep! Kaya kung magpahanggang ngayon e hindi ka pa nakakatuntong sa loob ng isang jeep ay pinapayuhan kitang subukan mo na pagkabasa na pagkabasa mo ng artikulong ito. Hindi mo pagsisisihan. Bilang isang estudyante, at bilang malayo ang bahay namin sa pinag-aaralan kong unibersidad, ay kinakailangan ko talagang mag-jeep araw-araw sa pagpasok at sa pag-uwi. Apat na jeep pa nga ang nasasakyan ko kada araw dahil dalawang byahe ang layo ng bahay namin sa eskwelahan. Magkaganun pa man, masasabi kong ang pagsakay sa jeep ang isa sa mga pinakamasaya, pinakakwela, at pinakanakakaasar kong ginagawa tuwing pumapasok. Bakit? Narito ang mga dahilan.

Tagpo # 1 Umaandar ang jeep. Halos walang sasakyan sa kalsada at mabilis ang takbo ng jeep. May paparang ale sa dulo na katapat ko. Ale: Manong, para! Driver: (dedma lang) Ale: (mas malakas) Manong, para na po! Driver: (dedma na naman. Bingi lang siguro) Ale: (malakas, at nagagalit na) MANONG, PARA NA NGA!!! Driver: (dedma pa rin. pagsabog na lang siguro ng bulkan ang makapagpapagising sa driver na ito) Ale: (nanginginig sa galit, labas na ang mga ugat sa ulo, magiging kamukha na niya ang The Hulk) PARA NA SABE! PARA NA! PARA NA! Driver: (matatauhan at mabilis na ipepreno ang jeep dahilan upang magkasubsuban ang mga pasahero) Ale: (maluha-luhang bumaba ng jeep dahil napakalayo na ng bahay nila at kailangan mo pang sumakay ulit ng isa pang jeep dahil super layo talaga. bago tuluyang bumaba ay magbibigay pa ng sentimyento) !@#$%Z^& DRAYBER ‘YAN! BINGI! Noong narinig ko iyon ay sumambulat ako sa kakatawa. Syempre, naawa rin naman ako dun sa ale na lumagpas ng pagkalayo-layo. Makikita mo talaga sa kanya ang matinding galit at naroon sa mukha niya ang ekspresyong nagsasabing, “babangon ako’t dudurugin kita!” Nagtataka naman ako kung wala ni isa mang pasahero sa loob ang naisipang ipara ang ale. At para naman sa drayber, hindi makasasama ang pagko-cotton buds araw-araw.

Tagpo # 2 Kaskaserong drayber na puro kabastusan ang kinukwento sa katabing kumpare. 3/4 ng jeep ay puno. Pumara ang isang grupo ng mga kabataan sa gilid ng kalsada. Kinatawan ng mga kabataan: Ay, hindi po pala kami kasya. Drayber: E !@#$%^& pala, papara kayo tas hindi naman pala kayo sasakay! Kinatawan ng mga kabataan: E BULOL KA PALA E! HINDI NGA KAMI KASYA E! Natameme ang drayber at kumaripas na lang ng takbo dahil sa pagkapahiya. Buti nga sa kanya!

Tagpo # 3 Pasahero 1: Makiki-abot ng bayad! Pasahero 2: (nasa unahan, sa likod ng drayber. naka-shades at kuntodo make-up na parang sinampal-sampal na siya nina Jean Garcia at Princess Punzalan. dedma lang, text nang text) Pasahero 1: Bayad nga! Makiki-abot na nga! (nangangawit na) Pasahero 2: (itinago ang cellphone, dedma pa rin) Pasahero 1: Miss, makiki-abot na nga. Pasahero 3: (katapat ni Pasahero 2 at siyang nag-abot ng bayad) Pasahero 1: (nagtaray kay Pasahero 2) Aba, kung ayaw mong nag-aabot ng bayad, huwag kang umuupo sa unahan! Tama naman si Pasahero 1! Iyon lang ang nakakaasar sa ibang mga tao sa jeep, ayaw na ayaw mag-aabot ng bayad. Kala mong mga hari at reyna na hindi pwedeng hingan ng pabor. Hello??? Nasa loob kaya sila ng jeep na isang pampublikong sasakyan. Syempre, natural lang ang abutan ng bayad.

Tagpo # 4 Dadaan ang jeep sa isang kanto. Mula sa kaliwa ay bigla-biglang lilitaw ang isang van. Buti na lamang nakapagpreno agad ang drayber kundi ay baka maya-maya ay ibinabalita na kami sa TV Patrol. Magbababa ng bintana ng van at hihingi ng sorry ang drayber nito. Drayber ng Jeep: !@#$%^& AATEND KA NG MGA SEMINAR HA! MUNTIK NA KAMING MAMATAY! Kahit isang seryosong bagay ang pinagdaanan namin ay hindi ko pa rin napigilan ang matawa dahil sa sinabi ng drayber na “umatend ng seminar”. As in matatawa ka talaga. Pero bukod pa sa mga iyan, nakakaasar din iyong mga taong ayaw umusog. ‘Yong tipo bang kuyukot mo na lang ang nakakaupo e sila, ayaw pa ring umusog. Aba, aba, teka, arkilado nila ang jeep? Doble ang binayad nila? For sure, sa mga sumakay ng jeep, naranasan niyo na rin ‘yan.

Tagpo # 5 Magkasintahan sumakay ng jeep. Magkaholding-hands. Nang umupo ay sumandal si girl sa dibdib ni boy. Hinahalikan naman siya ni boy sa pisngi habang pinadadaan ang kamay niya sa buhok ni girl. Tawa pa sila nang tawa habang lalo pa nilang ine-exaggerate ang pagpi-PDA nila.Wala sila keyr kahit pinagtitinginan sila ng mga nakasakay. Drayber: (nasilip sa salamin ang ginagawa ng dalawa, conservative ata) HOY, SA HOTEL KAYO MAGLAMPUNGAN! Ito rin ang ilan sa mga nakakaasar at nakakatuwa sa loob ng jeep. ‘Yong mga magsyotang hindi na lang “affection” ang pina-public display nila dahil konti na lang, magiging porn na. Kung sa teleserye natin mapapanood ang mga ganyan, baka kiligin pa tayo, hindi ba? PERO SA LOOB NG JEEP NA SINASAKYAN NG MAHIGIT SA DALAWAMPUNG KATAO??? Aba, mahiya naman!

Isa rin sa mga masasayang tagpo sa loob ng jeep ay iyong kasama mo ang mga kaibigan mo at magkakasabay kayong papasok. Syempre, nariyan ang walang katapusang kwentuhan, harutan, kantiyawan at tawanan. Nariyan pang maghahanap pa kami ng mga gwapo (para sa mga babae at bading kong kaibigan) at magaganda (para naman sa’kin. he he he) na kasabay namin. Kapag may nakita kami, susunod ang mga harutan at sundutan sa bewang kasabay ng pagkanta ng Jeepney Lovestory ni Yeng Constantino. Wala kaming pakialam kahit marami kaming kasabay, ang mahalaga’y nagkakasayahan kami. Kaya naman sa mga nainis sa’min dahil sa pag-iingay namin, patawad po. Minsan din, ang jeep ang magiging daan upang magtagpo kayo ng crush mo.

Naalala ko no’n nang makasabay ko ang crush kong TLE major, halos dumausdos ako sa upuan ko dahil sa kilig. Feeling ko tuloy, bumalik ako sa pagkahayskul. Katapat ko siya no’n at nag-aalinlangan pa nga akong tingnan siya dahil baka lumingon siya sa’kin at magtama ang aming mga mata (katulad sa mga pelikula at teleserye) at HINDI KO ALAM ANG GAGAWIN kapag nangyari iyon. Baka tuluyan na kong mahulog sa upuan at gumulong-gulong palabas ng jeep.

Tunay ngang napakasaya, at kung minsan naman ay nakakaasar, sumakay ng jeep. Naranasan mo na bang nakabukas ang mga bintana ng jeep at mabilis ang takbo nito na hinahangin ang buhok mo na feeling mo tuloy, nasa America’s Next Top Model ka? O kaya naman, naranasan mo na ba ‘yong napakalakas ng ulan sa labas at nasa dulo ka, pinagmamasdan mo sa pintuan ng jeep ang nakaka-emong patak ng ulan. Hay. Kung hindi mo pa nararanasan ang mga iyan, lalo na yung mga nabanggit sa itaas, ay kinakaawaan kita. Pero hindi pa naman huli ang lahat. Sumakay ka ng jeep! Napakarami d’yan sa labas. Mag-abot ka ng bayad at umusog ka kapag may sasakay ha. At higit sa lahat, pumara kapag bababa na. Mahirap ang lumagpas sa pupuntahan.