Kwentong Komiks: Ang Baog Daw

Huwag kayong magagalit sa akin kung minsan ang kwento ko rito ay yung tinatawag na second hand na - sapagkat noong mabasa ko ito biglang naging parang aral sa atin ito kaya naman hayaan nyo na ilimbag ko ulit. Salamat po doon sa original ng kwentong ito sapagkat napaka ganda.. Heto po ang kwento:

“I'm sorry andrew, hindi pa ako handang magpakasal sayo, siguro after 3 years hintayin mo na lang ang pagbabalik ko, gusto ko pa ng karagdagang progress sa aking career marami pa akong gustong gawin, tatanggapin ko ang offer sa London, 3 taon lang namn yun, sana mahintay mo ako..

Yan ang mga salitang binitiwan ni Lorraine, na hanggang ngayon ay nakatatak sa isip ko... 6 years kaming steady at sucessful kami sa aming mga career dito sa Pilipinas. Isa akong inhinyero, ang  aking nobya ay nakapagtapos ng mesidina..kahit masyado siyang workaholic at wala siyang oras sa akin ay inunawa ko ito, mahal nya ang kanyang trabho at matalino siyang babae alam niya ang kanyang mga priorities at hindi makitid ang utak ko para hindi maintindhan yon, pero dumating sa puntong sobra na sya,ang katwiran ko, pwede nya namang ipagpatuloy ang trabaho nya at ang pag-unlad nyang ninanais pag magasawa na kmi, maraming pwedeng mangyari sa 3 taon at ayaw kong umasa , ayaw kong maghintay sa wala...ako na mismo ang nakipagkalas.. Kung magkikita kami ng tatlong taon at malaya pa sya at ganon ako baka sakaling kami nga..alam nya kung gaano ko sya kamahal pero this time hindi ko kaya ang mga kundisyon nya..maluwag nyang tinanggap ang pakikipagkalas ko, tila nga nabunutan pa sya ng tinik sa dibdib at nakahinga ng maluwag...hindi ko alam kung hadlang ako sa pangarap nya o hindi basta ang alam ko ngayon malaya na uli ako pero nasasaktan..

Natagpuan ko ang aking sarili sa isang nightclub, gusto kong magpakalasing, gusto kong paggising ko ay malimutan ko na ang lahat ng sakit,gusto kong malimutan si Lorraine kahit sandali lang..kahit ngayon lang muna..

“Beer po sir? May babae po kami bago po at bata..wika ng baklang floor manager na tila nagaalok ng isang paninda
“Cge bigyan mo ko ng apat,magkano ang labas ng babae nyo..”
 “3000 sir sa inyo po lahat... Wika nito
 Alam nya ang patakaran sa club pwede niyang ilabas ang babae magdamag sa halagang iyon
“Cge, pero gusto ko muna siyang makita at makausap papuntahin mo sya dito”
Kaagad tumalima ang bakla at pagblik nito may kasama na ito...

Napatda sya sa nakita, magandang babae ang nasa kanyang harapan, bata pa tantiya na 18 anyos lang ito..matangkad ito at balingkinitan morena ang kutis nito at matangos ang ilong, kahawig ito ni Mikee Cojuangco pero parang tingin nya ay mas maganda pa ito sa actress, mukhang hindi ito nagtatrabaho sa club, kiming kimi itong umupo sa harap nya..

“Anong gusto mong inumin”beer?
 Juice na lang po..sir wika nito
“Wag mo na akong tawaging sir, nkakatanda nmn! Hehehe ako nga pala si Andrew..ikaw anong pangalan mo.
 Sa wakas ay napangiti ito, napakaganda talaga nito may matang nangungusap at may dimple sa pisngi,
“Lena po, sssir este Andrew pala..
“Alam mo hindi ka bgay dito Lena, maganda ka first time mo bang magtrabaho sa ganito?

“Oo andrew, wala naman akong pagpipilian..gipit na gipit kasi kami..wala na akong magulang hindi ako nakapagtapos kahit high school, may kapatid ako pero malayo sa akin maatgal na kaming hindi nagkikita at maysakit sya...

 Labis akong nahabag sa magandang babaeng kaharap ko..sayang talaga..habang tumatagal ang paguusap namin ay nagkapalagayang loob kami..tumatwa na sya sa mga joke ko at ganon din ako masaya syang kausap nalaman ko ng ilang araw pa lang sya sa club na iyon, at hindi pa sya pumapayag magpalabas,..subalit ng araw na yn napapayag kong sumama sya sa kin, alam ko natatakot sya kitang kita ko yon sa kanyang mga mata pero sumama pa din sya sa kin siguro dala ng pangangailangan at siguro naisip na wala syang choice trabaho nya yon...

“Bakit dito mo ako dinala akala ko... Akala ko... Nagtataka nyang wika..ng nasa loob kami ng isang mamahaling resto..

“Hindi naman porket ilalabas ay magmomotel na? Hehehe... Wala namang ganong patakaran ang club nyo di ba?  Napangiti lang si Lena, at humahangang tinitigan ako, bakas na bakas sa mukha nya ang pasasalamat sa akin..

 Sige umorder kana ng gusto mo masarap ang mga yan.. Wika ko habang binigay ko ang menu
 Nakita kong napakunot ang kanyang noo at pilit na iniintindi kung anong mga klaseng pagkain ang nasusulat dito...para hindi sya mapahiya sinabi ko sa kanya ang specialty ng lugar na yun at nag-offer ako na yun na lang ang orderin namin, masaya akong kasama sya.. At natutuwa akong pagmasdan ang pagkainosente nya sa lahat ng bagay..

Masaya kaming kumain ni Lena , pakiramdam ko ay may GF ako uli.. Inaasikaso nya ako pinupunasan nya ang bibig ko damang dama ko ang pagka-caring nya na natural na natural, pansamantala kong nalimutan si Lorraine ng gabing yon... Inihatid ko sya sa kanyang inuupahan bed spacer lang pala sya don kaya bawal akong papasukin ganunpaman masaya syang nagpaalam sa kin nangako ako na babalik ako sa club na pinagtatrabhuhan nya...

 Isa, dalawa, tatlo, at nasundan pa ng maraming beses ang pagdalaw ko kay Lena, minsan sinusundo ko sya sa kanyang boarding house at namamasyal kmi, hindi na din sya nagkakaroon ng customer na iba sapagkat andon ako palagi, naging matalik kaming magkaibigan at nagkapalagayan kami ng loob..may mahiwagang damdamin akong nararamdaman pero ayaw ko pang bigyan ng kahulugan ito, bakas din sa kanyang mukha ang tiwala at kislap ng mata pag magkasama kami alam ko masaya din sya pagkasama ako, at ako naman hindi pwedeng hindi ko sya makikita isang beses isang araw...

“Ano kayat umalis kana diyan sa pinagtatrabahuhan mo, ihahanap kita ng disenteng trabaho.. Wika ko ng minsang dalawin ko cya sa club. Tinitigan nya ako, pa rang may gusto syang sabihin na hindi nya masabi nangilid ang luha nya pero kaagad nyang pinalis ito..

“Saka na lang Andrew, bigyan mo muna ako ng panahon nahihiya na ako sayo.. Hayaan mo at pagiisipan ko, salamat ha wika nito at pinisil ang aking kamay.  Nagtaka ako sa kanyang inasal, sumidhi ang nararamdamn ko na ma-ialis sya sa club na yun, hindi ko kayang makita maitable sya ng iba, .. Hindi ko alam kung bakit pero iniisip ko pa lang bumibigat na ang aking pakiramdam marahil tuluyan ng nahulog ang loob ko sa kanya..

Nalaman ko na ipinagbili pala si Lena ng umampon sa kanya sa club na iyon kaya napilitan syang magtrabaho at hindi makaalis, kinausap ko ang mayari at binayadan ko ang perang pinambili sa kanya..ayaw pa nitong pumayag kaya dinoble ko ang pera at tinakot kong ipapatigil ko ang pagooperate ng club nila sinabi kong madami akong kuneksyon sa pulisya at kayang kaya ko silang gawan ng problema, natakot naman ang may ari at kaagad na pumayag, masaya akong umuwi ng hapong iyon, kinausap ko ang kaibigan kong dentista at ipinasok kong sekretarya si Lena sa klinika nito.. kumuha na rin ako ng disenteng tirahan para sa kanya, at bumili ng pangangailangan, hindi ko maintindihan pero ganito sya kahalaga sa akin...

“Hindi kana babalik sa club na yun Lena, titira kana din sa bago mong bahay at magtatrabaho ka ng maayos.. At disente.. Wika ko ng sya ay aking sunduin wala siyang kaalam alam sa mga ginawa ko.. “Iwan mo na lahat ng gamit mo at bibili tayo ng mga bago mong damit at sapatos at mga gmit mo sa bago mong bahay”. Ha? Nabigla nyang naisatinig punong puno ng pagtataka ang kanyang mukha...
“Mahal kita Lena... At gusto kong maging maayos ang buhay mo gagawin ko ang lahat maging ayos ka lang... Nakausap ko na ang amo mo, at binayadan ko na lahat ng perang ibinayad nya sa umampon sayo, aalis kan don Lena... Malaya kana..

Titig na titig syang tumingin sa sakin habang nagmamaneho ako kitang kita kong titig na titig sya habang tumutulo ang luha... Hindi sya nagsasalita pero walang kakurap kurap nya akong tinitigan pagkatapos ay bigla nya akong niyakap at humagulhol..

Nagulat ako muntik na kaming mabangga kaya itinabi ko ang sasakyan... Napatawa syang nagso-sorry sakin sobrang saya daw nya at dumating ako sa buhay nya... Napakswerte daw nya at mahal sya ng Panginoo at ibinigay ako sa kanya, mahal din daw nya ako matagal na kaso ay natatakot syang masamain ko ito, at hindi ko na sya puntahan... Nagyakapan kami at naghalikan..

Matuling lumipas ang tatlong taon, nagpakasal na kmi ni Lena konting handaan lang at ilang piling bisita lang ang inimbitahan ko ayaw nya ng magarbong kasal sobrang simple at ang bait ng asawa ko,.. masayang masaya kami sa mga buhay namin ang tanging kulang samin ay anak.. maalaga at napakamaasikso ng aking may bahay, hindi ko na din sya pinagtrabho sapagkat sobra sobra pa ng kinikita ko sa aming dalawa..

“Congrats Andrew!”Wika ng isang pamilyar na tinig sa aking likuran. “Lorraine? Kelan ka pa dumating? Salamat... Nakangiti kong wika.. Lalong gumanda ang dati kong nobya.. Pingmasdan ko sya bakas sa katatayuan nya ngayon ang isang matagumpay na manggagamot... Subalit wala na sa akin yun masaya ako sa piling ng aking asawa at kahit kelan ay di ko sya ipagpapalit...

“Nung isang linggo lang, nagasawa kana pala.. Di ka man lang nagpasabi..kunway nagtatampong wika nito.  Ngumiti lang ako.. Bakas na bakas sa mukha nito pait at sakit alam ko may nararamdaman pa din sya sakin kasi nalaman ko na wala pa din syang nagiging asawa, subalit para sakin matagal ng tapos ang aming kabanata...

Masaya akong umuwi sa bahay nilambing ang aking asawa at kinewento ang naganap , hindi kababakasan ng kahit konting pagseselos si Lena, may tiwala sya sa kin ... At gnon din ako, hindi ako marunong maglihim sa kanya..

 Lumipas ang mga buwan, nais ko ng magkaanak ipinasya kong magpatingin sa doktor at nabigla ako na ang doktor palang titingin sa akin ay walang iba kundi si Lorraine..

I'm sorry Andrew pero impotent ka... Yan ang mga salitang namutawi sa bibig ng dati kong katipan matapos ang aking ikalawang pagsusuri, napatiim bagang ako, para makasigurado nag punta ako sa isa ko pang kilalang doctor ang kaibigan namin ni Lorraine na si Joel subalit tulad ng naunang pagsusuri wala akong kakayahang magkaanak.. Isa akong baog, ganunpaman hindi ako kinabakasan ng sobrang pagkadepressed alam ko maiintindihan ako ng aking asawa mahal nya ako at matatanggap nya ako ..pwede naman kaming umampon ng bata kaya walang puwang ang kalungkutan...tulad ng normal na araw umuwi ako sa bahay namin, ipagtatapat ko sa kanya ang lahat,ang sakit ko alam ko naman na di ako iiwan ng aking asawa..

Gabi na ng akoy makauwi, sumalubong sakin ang mabangong niluluto ni Lena, nakita ko din ang aking asawa na seksing seksi at bagong ligo tila may espesyal na okasyon ngayong araw.. makahulugan din ang kislap ng kanyang mga mata...napangiti ako niyakap sya, siguradong nasa mood ang aking asawa ngayon..magandang pagkakataon para sabihin ko ang aking natuklasan..sabay kaming nag-dinner.. At ngkwentuhan.. “Andrew mahal ko may sorpresa sana ako.. Nakangiti nyang wika...at iniabot sa akin ang pregnancy test.

Para akong natuka ng ahas! Hindi ako makahinga! Panong mabubuntis ang aking asawa gayong isa akong baog! Putang ina niloloko ako. Ng aking mahal na asawa iniiputan nya ako sa ulo!! Hindi akin ang dinadala nya at yon ang matibay na katunayan ng kanyang pagtataksil...

Hindi ako nakapagsalita gusto ko syang saktan pero hindi ako marunong manakit ng babae, nabigla si Lena ng bigla kong itinaob ang lamesang aming kinakainan...

Tila isa itong inosente sa ginawa nyang kabalbalan, matapos ang lahat ng ginawa ko ito ang igaganti nya.. putang ina! Hindi nakapagsalita si Lena ng sabihin kong hindi ako ang ama ng batang yan!!! Taksil ka!! Pano mo nagawa sakin ito!!! Wika ko at iniwan ko syang tulala at di makapaniwala nanginginig sya sa takot.

Pero Andrew.. bakit wika nya habang pilit akong niyayakap, tinulak ko sya sumadsad sya sa sahig pero wala akong pakialam!! Dapat lang sa kanya yon poot na poot kong nilisan ang bahay na yon.. Nagpakasasa ako sa alak, umaga na ng bumalik ako sa bahay namin, nakita kong tulog sa sala ang aking asawa..halatang hinintay ang aking pagdating..

“Gumising ka nagugutom ako! Kakain ako!! Singhal ko sa kanya wala na ang lambing sobrang lamig ng pakikitungo ko gusto kong maramdaman nya ang sakit ng maiputan!! Dali dali namang tumalima si Lena pingsilbihan nya ako, hinubad ko ang damit ko at itinapon ko sa kanya.. Sabay nahiga sa sofa
“Akala ko kakain ka nagluto na ako kumain kan habang mainit pa mahal.. Wika ni Lena naglalambing ito. “Kakain ako kung kelan ko gusto wala kang pakialam!!!bwisit ka umalis ka sa harap ko. Tumutulo ang luhang iniwan ako ni Lena... Paggising ko handa na ang mga damit ko tulad ng dati kahit galit ako sa kanya ay di sya nagsasawang asikasuhin ako hindi nya ako kinokompronta, guilty marahil at inuusig na kunsensya!!

Habng naglalakad ako ay narinig ko ang tsismis ng mga kapitbhay may lalaki daw na pumunta samin nung wala ako nagyakapan daw sila ni Lena..at umiiyak pa, putang ina ito siguro ang kabit nya... Inaahas nya ako sa sarili kong pamamahay, sa halip na umuwi ay dumiretso ako sa beerhaus nagpasasa sa alak baka sakaling malimutan ko lahat..umuwi ako sa bahay ng hatinggabi na nadatnan ko na namang tulog ang aking asawa sa kahihinty sakin malaki na ang kanyang tyan subalit sa tuwing makikita ko to lalo lamang akong namumuhi sa kanya, gusto ko syang iwan pero wala pa akong lakas ng loob mahal ko pa din sya at galit na glit ako sa sarili ko ...

Gumising ka! Tang ina mo..ikuha mo ko ng beer sa ref!!!singhal ko dali dali namang tumalima ang aking aswa..

Sumayaw ka!! Maghubad ka at sayawan mo ako!!! Wika ko, may paga alinlangan ang aking asawa subalit gusto ko syang bastusin !!! Para maramdaman nya ang sakit ng pagtaksilan, sa nakita nyang poot sa mata ko at sa takot na saktan ko sumayaw ang aking asawa kahit malaki na ang tyan nito ay sumayaw ito habang tumutulo ang luha, kagat labi nito sa hiya at takot sa kin .

Ako namay uminom ng beer humahagulhol habang pingmamasdan sya..ilang ulit ko pang ginawa yon lahat ng pangiinsulto at panunumbat natikman nya sakin.. Subalit hindi nagbabago lahat ng pagsisilibing ginawa nya..hindi sya nagsasawang mahalin ako sa kabila ng mga pangiinsulto ko
Itinulak ako ng aking paa sa condo ni Lorraine.. Inilabas ko ang aking problema.. Iyak ako ng iyak sa dati kong katipan.. Pilit nyang sinasbi sakin na iwan ko si Lena at magsama kami uli tatanggapin daw nya ako dahil hanggang ngayon ako pa din daw ang mahal nya... Hindi ko alam kung bakit kumabog ang dibdib ko sa mga salita nya antagpuan ko na lang ulit ang sarili ko sa isang ospital..

Para sa ikatlong opinyon.. At nabigla ako sa resulta!!! Hindi ako baog!! Pumunta ako uli sa isa pang ospital at ganon din ang lumabas hindi ako impotent, kinompronta ko si Lorraine at napilitan syang aminin na gusto daw nyang gumanti sakin di daw nya matanggap na ipagpapalit ko sya kay Lena labis ang poot ko muntik ko ng malimutang babae sya hinamon ko na magkita kami sa korte!!!

Muntik ng masira ang pagsasama namin dahil sa mga walang kwenta at makasarili na tao, ganundin ang ginawa ko kay Joel dalawang magasawang suntok ang binigay ko sa kanya, napakahayop nyo mula ngayon hindi ko na kayo kilala magkita kita tayo sa korte sisiguraduhin kong matatanggalan kayo ng lisensya!!! Banta ko...

Dali dali akong umuwi ng bahay, gusto kong humingi ng tawad kay Lena napakalaki ng kasalanan ko sa kanya babawi ako s mahal ko... Hindi ko dapat pinagdudahan ang pagmamahal nya sakin.. Halos palipadin ko ang sasakyan makarating lang!!

LeNa!!! Lena!!!! Wika ko hinanap ko sya sa buong kabahayan subalit wala sya!! Lena!!! Dyos ko iniwan na nya ako marahil nagsawa na sa mga pangiinsulto at panunumbat araw araw!!!  Lena!!!! Mahaba kong sigaw.. Iniwan na ako ng asawa ko, ang sakit sakit ng nararamdaman ko noon sising sisi ako nawala na sa buhay ko si Lena... nanghihina akong napaupo sa sofa nakasiklop sa mukha ko ang dalawa kong palad, patuloy akong lumuluha...

“Andrew?...

Buong kagalakan kong tiningnan ang aking asawa, may dala dala itong basket na tila kakapamalengke lang bakas sa mukha nito ang takot sa akin narinig siguro nito mula sa labas ang aking sigaw.. awang awa ako sa aking asawa takot na takot ito at nangangatal pa ang labi. “San ka galing? Mahina kong wika non palang ay gusto ko na syang yakapin. Namalengke kasi ako, wag kang magagalit sakin .. Wala na kasi tayong stock utal utal nitong sabi...

“Galit kaba sakin mahal ko, buong pagmamahal ko syang tiningnan nabigla sya sa tanong ko pagkakuway biglang napahikbi.. Umiling sya.. Hindi nako nakatiis niyakap ko ang aking asawa “sorry mahal ko patawarin mo ako... Huhuhu patawarin mo ako yakap yakap ito...

Sinabi ko sa kanya lahat ng ginawa nina Lorraine at Joel at nangako ako pananagutin ko ang dalawa... Tinanong ko sya kung bakit hindi nya ako iniwan ang sabi nya kulang pa ang buhay ko para mabayadan ka sa lahat ng ginawa mo sakin at isa pa alam ko babalik din ang dating Andrew oras na mailuwal ko ang ating anak.

Mahal na mahal daw nya ako at kahit kelan ay hindi nya kayang magalit sa akin... Handa syang magtiis at alam nya sa sarili nyang wala syang kasalanan tinanong ko din sya tungkol don sa lalaking nakikita ng mga kapitbhay namin.. Nalamn ko na ito pala ay ang kanyang kapatid balak nya itong ipakilala sa akin masaya sya at muli na itong nakita ...dangan na lang at nagkaron kami ng problema kaya ipinagpaliban nya muna... Labis labis ang paghingi ko ng tawad sa aking kasalanan sa kanya
“Sorry mahal ko? Mapapatawad mo ba ko? Wika ko.

“Di naman ako galit sayo .. Babalik kana sa dati ha... Tila bata itong humihikbi hinalikan ko din ang kanyang tiyan at sinabi kong sorry din baby... Awang awa ako sa sinapit ng aking magina at hindi ko mapapatawad ang aking sarili kung may nangyari sa kanila... Hindi ko na idinemanda si Lorraine at Joel sa kagustuhan na din ng aking asawa intindihin ko na lang din daw si Lorraine na labis akong minahal at si Joel na nooy may gusto lang kay Lorraine...labis nya akong napahanga, napakaswerte ko at paulit ulit akong nagpapasalamt at ibinigay sya ng Diyos sa akin, na walang kasing bait, maunawain at dakilang may bahay na kahit kelan ay hindi ko kayang ipagpalit sa kahit anong bagay sa mundong ito... wakas

Pagmamahal Sa Anak

Hayaan nyong I-share ko ang isang kwento na hango sa post ng kaibigan ko sa FB. Ito ay ini-aalay sa mga hindi pa nababasa at para na rin sa mga magulang at anak.

Huwebes ng hapon noon, galing ako sa isang birthday party… pagkatapos tumunga ng dalawang bote ng beer ay nagpaalam na ako…. mukha kasing uulan, ayokong maabutan ng ulan sa daan. Anak ng pitong kamalasan, tumirik ang kotse ko sa daan… no choice kailangan kong bumaba para ayusin ang
makina. Sobrang malas talaga at naiwan ko ang gamit ko, nag uumpisa ng  pumatak ang ulan… kung bakit kasi hindi agad sinauli ng kumpare ko na  nanghiram ang mga gamit ko sa pag-aayos ng kotse. May natanaw akong  isang bahay, nagbakasakali akong tumawag… lumabas ang isang  matandang lalaki, siguro mga 70 yrs old na…

 “ Magandang hapon po, ‘tay, nasiraan po kasi ako eh, di ko po nadala ang gamit ko baka po may lyabe kayo at pliers diyan?” ngumiti sya sa akin, maya maya at bumalik at may bitbit na bag at dalawang payong, iniabot sa akin.

Sumama pa sya sa akin sa aking kotse… malaki ang diperensya, mukhang tinamaan nga ako ng napakalaking malas. Inaya ako ng matandang magkape muna sa kanila, medyo malamig nga at basa na rin ako ng ulan kaya sumama ako.

Pagpasok namin ng bahay ay nakita ko na hindi maayos iyon… sabi nya pasensya na daw ako kasi nag-iisa sya. Roman daw ang pangalan nya, dating jeepney driver. Umupo ako sa sala, maalikabok yun… pumunta sa kusina ang matanda siguro magtitimpla ng kape, ayoko na sana kasi iika-ika na sya, hindi na masyadong makalakad pero mapilit si mang Roman. Nakita ko sa dingding ang mga nakakwadrong larawan… siguro family picture nila yun, sa ibaba ay picture ng lalaking nakatoga katabi nito ang isang kwadro rin ng babaeng nakatoga din… siguro mga anak nya. Malinis ang mga kwadro, halatang kapupunas pa lang at parang ayaw maalikabukan man lang.

Tama ako, sabi ni mang Roman anak nga daw nya yun. Inilapag nya ang kape, medyo hindi malinis yung mug pero nakakahiya naman kung tatanggihan ko at isa pa nilalamig na rin ako at malakas ang ulan, gusto ko ring mainitan ang sikmura.

“ kung gusto mo anak… ano nga ba uli pangalan mo? “ tanong nya sa akin, “ Jun po”, sagot ko naman. “ kung gusto mo Jun eh sayo na lang yang mga gamit ko, wala na rin namang gagamit nyan dito… gamit ko dati yan ng driver pa ako ng dyip pero mahina na ako ngayon Jun, di ko na kaya na magdrive pa uli.”

 “ naku wag na po, meron po ako may humiram nga lang kaya di ko nadala, asan po mga anak nyo?” tanong ko.

“ Si Danny, Engineer ko yan… may pagmamalaking itinuro ang litrato sa ding-ding… nasa Saudi na ngayon, yan naman babae sa litrato si Juvie yan… nakapag asawa ng taga Davao at doon nananirahan… yun naman asawa ko limang taon na akong iniwan, nag-iisa na lang ako dito eh… kahit nga mahirap kinakaya ko. Itong bahay na ito kasi ang kaisa-isang ala-ala ko sa aking pamilya, dito ko binuhay ang asawa ko at ang dalawa kong anak.

Pinagbili ko na rin yung jeep ko, okay na naman napatapos ko na ang dalawa kong anak at may maganda na silang trabaho, may sarili na rin silang pamilya at bahay, maayos na ang buhay nila”.
“ Hindi po ba sila dumadalaw dito, I mean po… sino pong tumitingin sa iyo dito, mahirap po ang mag-isa lalo na at may edad na kayo?”

 “ isang taon na siguro na walang dumadalaw sa akin dito, minsan tumatawag naman sila sa telepono… kahit nga di ko masyado ginagamit yang telepono eh ayaw ko ipaputol ang linya, araw-araw naghihintay ako sa tawag nila… yung kahit boses lang nila masaya na ako, basta maramdaman ko lang na naaalala nila ako. Mababait naman ang mga anak ko, buwan-buwan may natatangap akong pera sa bangko, pero di ko naman ginagalaw… pag-namatay ako kasama yun sa ipapamana ko sa mga apo ko. Yung kapitbahay jan sa kabila, tuwing umaga binibisita nila ako at dinadalhan ng pagkain, nagbibigay na lang ako sa kanila ng konting pera pamalengke”.

“Hindi po ba kayo nahihirapan?”
 “ mahirap iho, lalo na pagnakakaramdam ako ng pananakit ng katawan… pero siguro ito ang buhay ko, pag may masakit sa akin iniisip ko na lang na bunga ito ng walang tigil kong pagtratrabaho noon upang mapatapos ko ang mga anak ko tapos mawawala na ang sakit. Yung ala-ala ng masayang buhay namin noon ang gumagamot sa akin, sana nga lang minsan maalala naman nila akong dalawin dito, gustong-gusto ko na rin silang makita lalo na ang mga apo ko. Masarap siguro yung mga araw na kasama ko sila dito, alam mo ba si pareng Kanor diyan sa kabila, hindi nya napag-aral ang mga anak nya kaya hanggang ngayon sa kanya pa rin nakatira… kaya lagi nyang kasama yung mga anak nya at mga apo…. Mahirap yung buhay nila, minsan walang trabaho ang mga anak nya… yun ang ayaw kong mangyari sa mga anak ko, gusto ko maayos ang buhay nila… pero alam mo, Masaya si pareng Kanor, lagi ko syang naririnig na tumatawa kalaro ang mga apo nya… minsan naiingit ako,
iniisip ko na lang na mas masaya ang mga apo ko sa buhay nila ngayon”.

“ paano po pag may sakit kayo, sino po ang tumitingin sa inyo?”
 “ kapitbahay Jun, sa kanila na rin ako nagpapabili ng gamot… sapanahon na may sakit ako doon ako nakakaisip ng matinding depresyon at pangungulila, sa totoo lang ay nagtatampo ako sa mga anak ko, pagkatapos ko silang mahalin at bigyan ng magandang buhay ay hindi na nila ako naalala na dalawin dito… kahit dalaw lang o tawag sa telepono, yung marinig ko lang na…. o tatay buhay ka pa ba? masaya na ako nun… pero iniisip ko rin na responsibilidad ko na bigyan sila ng magandang buhay at papagtapusin ng pag-aaral at responsibilidad ko rin na maging mabuting ama sa kanila… alam
ko hindi na magtatagal at magkakasama na rin kami ng asawa ko, hiling ko lang na sana bago mangyari yun ay makasama ko ang mga anak at apo ko.”

 “ ayaw nyo po bang tumira sa kanila?”
 “ magiging pabigat lang ako sa kanila, ayaw kong bigyan ng isipin ang ang mga anak ko, dito na lang ako sa lumang bahay namin, bibilangin ang mga patak ng ulan, siguro pagkatapos ng isang libong tag-ulan maalala na rin nila akong dalawin dito. Alam mo bang birthday ko ngayon Jun? kaya matyaga akong naghihintay ng tawag nila. Kung hindi naman sila makatawag iisipin ko na lang na siguro ay busy sila sa kanilang buhay… mahirap kumita ngayon at kailangan nilang magtrabaho ng hindi naabala”.

Napalunok ako saa king mga narinig, naawa ako sa kanya…

 “ Ikaw Jun, may magulang ka pa ba?
“ Nanay ko na lang po, nasa Bukidnon kasama ng isa niyang kapatid.”  “ kailan mo sya huling dinalaw?” tanong nya… hindi ako nakapagsalita, huli akong pumunta sa Bukidnon noong pasko… malapit na naman ang pasko hindi pa uli ako nakakapunta doon.

“ sana madalaw mo uli ang iyong magulang Jun, sigurado ako… gustong-gusto ka na nyang makita katulad ng kagustuhan kong makita ang mga anak at apo ko… subukan mo, alam ko magiging maligaya sya”

Tumila na ang ulan, nagpaalam na ako, nagpasalamat… nagpasalamat din sya sa akin, nakita ko sa mga mata nya na talagang sabik sya sa kausap, sabi nya ay magkwentuhan pa kami habang hinihintay ang tawag ng mga anak nya pero dumating na yung hihila sa kotse ko papunta sa talyer.

Nangako na lang ako na dadalawin ko sya pag may libreng oras ako.  Dalawang lingo ang dumaan at naisipan ko uling dalawin si mang Roman pero sarado na ang bahay… nagtanong ako sa kapitbahay nila at nalaman ko na namatay na si mang Roman tatlong araw ang nakakalipas, pagkatapos  paglamayan ng dalawang araw ay dinala na ng mga anak nya si mang Roman at pina-cremate. Aalis na sana ako pero pinigilan ako ni mang Kanor, iniabot nya sa akin ang isang bag, yun ang bag na pinahiram sa akin ni mang Roman…

 “ bilin ni Roman ay ibigay ko raw sa iyo kung sakaling babalik ka, kakailangan mo daw ito sa pagbalik mo sa Bukidnon, baka ka daw masiraan sa daan”. Hindi ko napigilan ang pagpatak ng luha ko, ramdam na ramdam ko ang  pangungulila ni mang Roman sa kanyang mga anak at apo.

Nagdesisyon ako, magfifile ako ng leave… uuwi ako sa Bukidnon para dalawin ang nanay ko, tama si mang Roman tiyak matutuwa yun pag nakita ako.

 Mensahe ng isang magulang:
 Anak.., kung nasaan ka man sana maalala mo ako
 Sana dalawin mo ako kahit minsan lang.
 Sabik na akong makasama at makausap kang muli.
 Kung may pagkukulang man ako… patawad anak,
 Gusto kong malaman mo… mahal kita higit sa pagkakaalam mo...
 Sa mga anak n katulad ko:

 Pangalan pong nabanggit ay di po alam kung totoong pangalan ng taong gumawa nito ang layunin ko lang po ay maipahatid ang aral na dala nito. Sana po makatulong.

Sino Si Ben Payat

Hango po sa isang kuwento na ibinigay sa akin ng isang kaibigan... from FB.. REPOST para sa lahat.

Isang anak nang pagkadalaga,na hindi nakayang alagaan ng ina at itoy pinagkatiwala sa kanyang lola at mga tiyahin,  Mula pagkamusmos ay dumanas siya ng maltrato mula sa kanila, kahit na sya ay apo, nasa isip nila na kasalann daw niya kaya di nakapagtapos ng pag-aaral ang ina. Lagi siyang napapalo ng lola nito, konting mali ay may parusa sa batang musmos, kahit mga tiyahin, galit sila sa kanya, ang tanging kakampi nya ay ang lolo nito.

 Dumating ang pasukan at nagmakaawa siya na pumasok, napilit ng lolo nito ang lola niya na papapasukin siya, ngunit dapat bago pumasok si Ben ay kailangan makaigib at magawa nya ang trabaho sa kusina, dahil sa kagustuhan makapag-aral ginawa ni Ben ang pag igib, paghugas ng pinag kainan, pakainin mga hayop na alaga nila, pasok siya sa paaralan na ang baon ay piso lamang, ang dmit ay nag iisang pares na uniporme at minsan ang tsinelas nito ay magkaiba ang dahon, lahat ay naawa sa kanya kasi alam nila ang buhay niya, naging magkaibigan kami, at dahil mabait siyang bata, lagi namin share sa kanya mga baon na pagkain at makikita talaga ang gutom nito, napakatalino niya, lagi kaming habulan sa bawat exam.

 Ganuon ang buhay na umimnog kay Ben.  Walang pakialam sila lola at tita niya, tanging ang lolo ang laging nagmamahal sa kanya, natutuwa sa mataas na marka ng apo,

 Dahil sa siwasyon nya sa bahay nila, nabuhos ang isip nya sa pag-aaral, sa school niya kasi nakikita ang pagmamahal ng pamilya na wala sa kanya, ngunit kailan man ay di siya nagtanim ng galit sa lola at mga tiyahin,

 Dumaan ang pagtatapos ng elementarya at naging salutatorian siya, lalong nakakaiyak kasi wala man lang dumating sa pamilya nito dahil may inasikaso ang lolo niya, ganun paman ay masayang umakyat ng entablado si Ben payat, may ngiti at lahat kami ay nagpalakpakan, lumapit siya sa akin at bumati, sinabi niya na baka di siya makapag high school dahil ayaw ng lola magastos daw kaya papasok siya sa pagawaan ng hallow blocks, nag iyakan kaming dalawa lalo na at ipapadala ako sa UPang para mag aral, linggo magkasama kami pumunta sa gawain sa church(born again)nang kausapin siya ng head pastor na napili siya sa schoolarship ng kongregasyon, ang tuwa sa kanyang mukha, ayaw pumayag ng lola nito, ngunit napilitan din.

 Umalis ako at tanging text kami nagkaugnayan, pasok sa highschool, pag hapon ay nasa hallowblock si Ben, para ibigay sa lola na gahaman ang kita, 9 ng gabi nagtitinda ng balot para may pera siya pag may project.

 Wala siyang kapaguran, at lalong naging malapit siya sa Dios.

 Pag bakasyon umuuwi ako ay di maubos ubos ang kuwento niya. Walang pagbabago sa maltrato ng lola niya sa kanya, at ang ina ay tuluyan na siyang kinalimutan.

 Nakapagtapos siya ng high school at dahil matataas ang marka, scholar parin siya sa University sa umaga, pag hapon sa hallowblock, at balot sa gabi para pantustos niya sa mga project nya.
 Halos di na siya nagpapahinga.

 Mabilis na lumipas ang taon at nakapagtapos siya bilang summa cum laude.
 At doon ay nakita ng lola niya kung sino na si Ben, naiyak ang lola nito at nagsisi sa mga ginawa niya sa apo. Year 2011 nang umuwi ako. At siya po ang tinanghal bilang panauhing pandangal ng aming paaralan.

 Lahat ay naiyak habang nagsasalita sa taas ng entablado.
 Nagpasalamat siya sa lola niya at sa kahirapan na kung saan iyon ang naging lakas niya para iahon ang sarili.

 Nagpasalamat siya sa simbahan na kung saan sila ang tumugon sa schoolarship niya.  Sinabi niya na walang imposible basta may tiwala ka sa Dios at sarili.  Lahat ay umiyak, sino nga ba ang magsasabing siya si Ben, ang batang payat, isang uniporme, naglalako ng balot, at gumgawa ng hallowblocks, minamaltrato ng lola, tsinelas ay magkaiba ang dahon dahil sa wala siyang pambili.
 Ngayon isa nang professor sa U.P.

 Lahat kaming kaklase niya ay yakapan ng magkita kita, may mga nahihiya sa kanya pero sabi nya ako parin ito, si Ben payat..

 Isang batang akala ng marami ay matutulad sa ina, Ngunit lahat ay nagkamali. Mga anak ofw sana mabasa nyo ito.  At makita ninyo ang rason kung bakit mga magulang ay nandito ngayon sa ibang bansa.

Ang Drama Ng Isang OFW

Sa may asawa, kapatid, anak, kaibigan, at kamag-anak na OFW.At lalo na sa mga gustong mangibang-bansa...Nais ko rin ibahagi sa inyo, ang natanggap kong email na ito.Maaaring makatulong ito upang lalong maintindihan ng bawa't isa ang tunay na ibig sabihin ng pagiging isang OFW (Isa ako sa milyun-milyong kababayan natin). Tiyak na may mapupulot tayong aral dito.

 Hindi mayaman ang OFW - We have this notion na 'pag OFW o nasa abroad ay mayaman na. Hindi totoo yun. A regular OFW might earn from P20K-P30K per month depende sa lokasyon. Yung mga taga-Saudi or US siguro ay mas malaki ang sweldo, but to say that they're rich is a fallacy (Amen!).Malaki ang pangangailangan kaya karamihan sa amin ay nag-a-abroad. Maraming bunganga ang kailangang pakainin kaya umaalis kami sa Pinas. Madalas, 3/4 o kalahati ng sweldo ay napupunta sa tuition ng anak at gastusin ng pamilya.

 Mahirap maging OFW - Kailangan namin magtipid hangga't kaya. Oo, masarap ang pagkain sa abroad pero madalas na paksiw o adobo (hindi kc agad nasisira ito) at itlog lang tinitira para makaipon. Pagdating ng kinsenas o katapusan, ang unang tinitingnan eh ang conversion ng peso sa dollar o rial o euro. Mas okay na kami na lang ang magutom kaysa gutumin ang pamilya.

 Kapag umuuwi kami, kailangan may baon/pasalubong kahit konti, kasi maraming kamag-anak ang sumusundo sa airport o naghihintay sa probinsya. Alam nyo naman 'pag Pinoy, yung tsismis na OFW ka eh surely attracts a lot of kin. Kapag hindi mo nabigyan ng pasalubong eh magtatampo na yun at sisiraan ka na.

 Well, hindi naman lahat pero I'm sure sa mga OFW dito eh may mga pangyayaring ganun.

 Magtatrabaho ka sa bansang iba ang tingin at trato sa gaya nating mga Pinoy, kahit na masipag at mas may utak tayo kaysa sa kanila. Malamang marami ang naka-experience na nang pang-gugulang o discrimination to their various workplaces. Sige lang, tiis lang, iiiyak na lang namin kasi kawawa naman pamilya 'pag umuwi kami sa pinas.

 Besides, wala ka naman talagang maasahang trabaho sa Philippines ngayon. Mahal ang bigas, ang gatas, ang sardinas, ang upa sa apartment. Tiis lang kahit maraming pasaway sa trabaho, kahit may sakit at walang nag-aalaga, kahit hindi masarap ang tsibog, kahit pangit ang working conditions, kahit delikado, kahit mahirap. Kapag nakapag-padala na kami, okay na yun, tawag lang, "hello! kumusta na kayo?".

 Hindi bato kaming mga OFW - Tao rin ang OFW, hindi kami money o cash machine. Napapagod rin, nalulungkot (madalas), nagkakasakit (na-endoscopy ako), nag-iisip (nakapag-adjust na) at nagugutom (palagi). Kailangan din ang suporta, kundi man physically, emotionally o spiritually (especially ito) man lang.

 Tumatanda rin kaming mga OFW - Sa mga nakausap at nakita ko, marami ang panot at kalbo na. Most of them have signs and symptoms of hypertension, coronary artery disease and arthritis. Yet, they continue to work thinking about the family they left behind.

 Marami ang nasa abroad, 20-30 years na, pero wala pa ring ipon. Kahit anong pagpapakahirap, sablay pa rin. Masakit pa kung olats rin ang sinusuportahang pamilya sa Pinas - ang anak adik o nabuntis/nakabuntis; ang asawa/gf/bf may kinakasamang iba; ang kapatid nakuntento na lang na umasa at tumambay. Naalala ko tuloy ang sikat na kanta dati, "NAPAKASAKIT KUYA EDDIE!"

 Bayani kaming mga OFW - Totoo yun! Ngayon ko lang na-realize na bayani ang OFW sa maraming bagay. Hindi bayani na tulad ni Nora Aunor o Flor Contemplacion. Bayani in the truest sense of the word. Hindi katulad ni Rizal o Bonifacio na kalayaan ang ipinaglaban. Mas higit pa dun, mas maraming giyera at gulo ang pinapasok ng OFW para lang mabuhay.

 Mas maraming pulitika ang kailangang suungin para lang tumagal sa trabaho lalo na't parang mga ahas at parang mga amag ang mga kasama sa trabaho. Mas mahaba ang pasensya namin kaysa sa mga ordinaryong kongresista o senador sa Philippines dahil sa takot namin na mawalan ng trabaho at sweldo.

 Matindi kaming mga OFW - Matindi ang pinoy. Matindi pa sa daga, o cockroaches which survived the cataclysmic evolution.

 Maraming sakripisyo pero walang makitang tangible solutions or consequences.

 Malas naming mga OFW, swerte ng mga buwayang pulitiko - Hindi umuupo ang OFW para magbigay ng autograph o interbyuhin ng media (unless nakidnap o na-maltrato). Madalas nasa sidelines lang ang OFW.

 Kapag lilisan ng bansa, malungkot and on the verge of tears; Kapag dumadating, swerte 'pag may sundo (madalas naman meron); Kapag naubos na ang ipon at wala nang maibigay, wala na rin ang kamag-anak. Sana sikat kaming mga OFW para may boses kami sa Kamara.

 Ang swerte ng mga buwayang pulitiko nakaupo lang sila at ginagastusan ng pera ng Filipino. Hindi nga sila naiinitan ng matinding araw o napapaso ng langis; napagagalitan at nasasampal ng amo; kumakain ng paksiw para makatipid; nakatira sa compound with conditions less than favorable; nakikisama sa ibang lahi para mabuhay. Ang swerte ninyong mga buwayang pulitiko kayo, sobrang swerte ninyo.

 Matatag kaming mga OFW - Matatag ang OFW, mas matatag pa sa sundalo o kung ano pang grupo na alam nyo. Magaling sa reverse psychology, negotiations at counter-attacks.

 Tatagal ba ang OFW? - Tatagal at dadami pa kami hangga't hindi pa natin alam kung kailan magbabago ang Philippines , kailan nga kaya?... o may tsansa pa ba?

 Masarap isipin na kasama mo ang pamilya mo araw-araw. Nakikita mo mga anak mong lumalaki at naaalagaan ng maayos na kasama ka.

 Masarap kumain ng sitaw, ng bagoong, lechon, inihaw na isda, taba ng talangka.

 Masarap manood ng pelikulang Pinoy, luma man o bago.

 Iba pa rin ang pakiramdam kung kilala mo at nakakakuwenttuhan mo ang kapitbahay mo. Iba pa rin sa Philippines; iba pa rin kapag Pinoy ang kasama mo except ('pag hambog at utak-talangka); Iba pa rin 'pag nagkukwento ka at naiintindihan ng iba ang sinasabi mo; Iba pa rin ang tunog ng "mahal kita!", "day, ginahigugma tika"," "Mingaw na ko nimo ba, kalagot!", " Inday, diin ka na subong haw? ganahan guid ko simo ba".

 Iba pa rin talaga.

 Sige lang, tiis lang, saan ba't darating din ang pag-asa.

 Kung may kamag-anak kang OFW mapalad ka at wala ka d2 sa kinalalagyan namin at anjan ka kasama mo ang mga mahal mo sa buhay.

 Kung OFW ka at binabasa mo ito, mabuhay ka dahil ikaw ang tunay na

 BAYANI ng Lahing PILIPINO!!!

Bagong Yugto ng Buhay

Mahigit isang taon nang hindi ako nakakagawa ng blog na ayon sa mga pangyayari sa buhay buhay sa paligid at sa pansariling buhay. Siguro sa dahilang naging abala ako sa mga alalahanin kung paano mapupunan ang isang bahagi ng aking buhay na masasabi kong mahalaga. Ito ay ang pag-aaral ng aking dalawang anak. Na sa awa ng Diyos nakapag simula at natapos na ang unang yugto ng kanyang pag-aaral. Naroon din na yung bunso ay patuloy rin sa pag-aaral sa medyo magandang paaralan.

Ano nga ba ang mga pinagdaanan bago ang kaganapang ito. Sa awa at tulong ng Diyos nabigyan ng kakaibang kaisipan ang aking panganay naroong siya ay naging valedectorian sa high school. Masasabi kong hindi naman kakikitaan ng mga palatandaan ng pagiging matalino - subalit naroon sa kanya ang pagiging masipag, matiyaga at desiplina sa sarili at siempre naroon din ang mahalagang dalangin sa araw araw ng kanilang buhay.

Noong una nalagay sa isip ko na noong matapos ang high school nakakasigurado na akong makakapasok siya sa UP Diliman na isang scholar subalit hindi nangyari ang ganon. Nakapasa siya sa UP at kinuha ang nararapat na kursong ECE. Noong simula medyo nakita ko na ang magiging problema sapagkat kung ang kinikita ko sa buwanan ang tatanungin hindi ito sapat sa isang college na araw araw ay namamasahe. Idagdag pa rito ang pagkain at iba pang gastusin.

Subalit nabigyan ako ng pagkakataon at ng medyo magandang resulta sa aking pagtitiyaga at hilig sa pag-gawa ng mga e-books. Noong una sabi ko paano kaya ako kikita rito samantalang wala naman akong kakayahan at kaalaman tungkol sa internet marketing. Naroon pa ang nakapalibot na iba't ibang parunggit na nag-aaksaya lang daw ako ng panahon. Subalit naroon pa rin ang aking positibong kaisipan na balang araw kikita rin ako kahit papaano sa aking mga ginagawa. Pinag-aralan ko ang mga bagay na naka-lakip sa aking ginagawa hanggang natutunan ko unti-unti ito.

Sa ngayon masasabi kong malaki na ang naitulong ng aking mga ginawa noon at ito ay nakatulong na ng malaki sa pag-aaral ng aking dalawang anak. Bakit kamo. Noong unang enrollment sa college nakapag-ambag ang mga ginawa ko ng Php:10,000 na sa awa ng Diyos maganda ang naging result sapagkat matataas ang grado ng anak ko. Sa ikalawang pagkakataon makatutulong din ulit ito sapagkat nakapagpadala na ako ng Php17,000 na kung makikita ay lumaki ng kaunti kumpara sa dati.

Sa aking kaisipan at patuloy na ginagawa kaugnay dito, patuloy kong pasisikapang mapaganda pa ang aking mga ebooks na makikita sa https://www.tripleclicks.com/ECA/ECAMyStore.php?id=2916 kaya kayo inaanyayahan ko kayong bumisita dito.

Sa mga susunod na paglalarawan ko ay ang tungkol naman sa iba't ibang naging balakid sa aking mga ginagawa..